BOEKBESPREKING. 
ALVERDES, F., 1921. Rassen- und Artbildung. (Schaxels 
Abhandl. z. theoret. Biologie. Heft 9. 118 pp. Berlin, Born- 
traeger, 1921). 
| Het standpunt, dat ALVERDES inneemt in deze reeks van be- 
schouwingen over verschillende vragen, die met het ontstaan van 
rassen en soorten samenhangen, wordt het beste gekenmerkt door 
dit citaat: „We moeten hieraan vasthouden, dat wij als natuur- 
onderzoekers, willen we ons een zoo eenvoudig mogelijke werk- 
methode maken, het levensproces totdat het tegengestelde bewezen 
is, moeten beschouwen als een complex van deels min of meer 
naast elkaar zelfstandig verloopende, deels in elkaar grijpende 
chemisch-physiologische processen”. Dat standpunt is wellicht 
aanvechtbaar, het is ongetwijfeld het in de moderne genetica meest 
gewenschte, indien we een onbevooroordeelden kijk willen krijgen 
op de zeer heterogene vraagstukken waarover dit boekje handelt. 
Schr. heeft zijn werk na de inleiding verder verdeeld in de vol- 
gende hoofdstukken: 2) het samenwerken van inwendige en uit- 
wendige factoren, waarin hij tegenover de ,,Eigengesetzlichkeit’’, 
die vooral in de oudere litteratuur aan alle levensverschijnselen 
werd toegekend, de opvatting van die verschijnselen als op che- 
misch-physiologischen ondergrond steunend, verdedigt en waarin 
hij vooral den nadruk erop legt, dat uitwendige factoren alleen, 
evenmin als inwendige (genotypische) factoren alleen, niets kunnen 
tot stand brengen, omdat ze beide moeten samenwerken. Het 
derde hoofdstuk geeft een beschouwing over „Vorfragen”, d z. 
voornamelijk de kwesties van doelmatigheid en aanpassing; geen 
„Ohnmacht”, maar ook geen „Allmacht” der selectie. 
Hoofdstuk IV geeft een uiteenzetting van wat onder „Reine 
Phaenovariationen” verstaan worden moet. Dit begrip van JOHANN- 
