184 BOEKBESPREKING. 
heit,” dus een albovariabilis-vorm zou zijn. Indien dit juist was, 
zou ook het zeer sterk varieeren der bontheid verklaard kunnen 
„worden. 
J. P. BANNIER. 
DARWIN, L.. 1921, Organic evolution. Outstanding difficulties 
and possible explanations. (Cambridge Univ. Press, 1921° 
47 pp. 4 sh.). 
LEONARD DARWIN begint dit boekje met er den nadruk op te 
leggen, dat zijn vaders doel „in de eerste plaats was aan te toonen, 
dat soorten niet afzonderlijk geschapen waren, en in de tweede 
plaats, dat natuurlijke teeltkeus de voornaamste oorzaak der ver- 
anderingen is, al wordt ze ook in hooge mate geholpen door het 
overerven der resultaten van gewoonten, en in geringere mate door 
de directe werking van de invloeden der omgeving.” En in het eerste 
opzicht, zijn hoofddoel, had CHARLES DARWIN volkomen succes. 
Ten aanzien van het andere punt geeft de zoon nu een reeks 
van beschouwingen, die het best samengevat kunnen worden in de 
stellingen die hij als opschriften der hoofdstukken gebruikt. Ik wil 
ze daarom hier, vertaald, weergeven: 1). Selectie van weinig voor- 
komende mutaties en de overerving van verkregen eigenschappen 
zijn op zichzelf niet voldoende om evolutie te verklaren; 2). Het 
toelaten van selectie van herhaalde kleine mutaties onder de ver- 
klaringen van het evolutieproces vereischt de oplossing van ver- 
scheidene onopgeloste problemen; 3). Het bestaan van een stelsel 
van mutaties als gevolg van onvolledige splitsing wordt verondersteld 
als een van de mogelijke verklaringen; 4). De nog op te lossen 
vraagstukken omvatten die van het ontstaan van nieuwe vormen 
en van de splitsing van soorten; 5). Onvruchtbaarheid tusschen 
soorten en feiten, die met het bestaan van zuivere stammen verband 
houden, moeten evenzeer verklaard worden; 6). In proefnemingen 
bestemd om deze hypothese te toetsen moeten de natuurlijke levens- 
omstandigheden zooveel mogelijk worden nagebootst. 
Men moet bij het lezen van dit boekje voor alles in het oog 
houden, dat het meer het karakter van een getuigenis, dan van een 
wetenschappelijke verhandeling bezit; maar dit beteekent geenszins 
