5 
BOEKBESPREKING. 189 
dering troffen wij aan het einde van Boek I op p. 72 eene zin- 
snede aan die deze opvatting wellicht heeft veroorzaakt. 
„Lezers die belangstellen in de leer van MENDEL en de meer 
wetenschappelijke aanzichten van het vraagstuk worden verwezen 
naar het aanhangsel aan het einde van dit boek, waarin deze pun- 
ten nader beschouwd worden en waar enkele belangrijke bewijzen 
worden aangevoerd.” 
Wij meenen onze recensie tot dit aanhangsel te kunnen be- 
perken en doen dit met een enkel woord: Onzin. 
Lorsy. 
KRISTOFFERSON, K. B. 1921. Spontaneous crossing in the 
Gardenbean, Phaseolus vulgaris. (Hereditas II, 3. p. 395— 400). 
Schr. plantte groepjes van vijf boonen tusschen velden van een 
andere var. en vond tot een percentage van 130/, bastaardzaden 
met een gemiddelde van 1,050/, voor alle onderzochte var. samen. 
Dat er, door elke plant afzonderlijk tusschen een cultuur van 
andere te zetten, een nog veel hooger cijfer bereikt zou kunnen 
worden, blijkt wel uit het feit, dat twee planten bijna voor de helft 
gekruist waren. 
EMERSON en MAYER-GMELIN vonden een gemiddelde van 40/, 
kruisbestuivingen, terwijl gelijktijdig met dit stuk in het Zeitschrift 
für Induktive Abstammungslehre publicaties van SCHIEMANN en LENZ 
verschenen, die dergelijke resultaten geven. Eén van JOHANNSENS 
zuivere lijnen, die de eerste in haar proeven had opgenomen bleef tot 
nu toe constant. Speciale proeven daarmee zijn door LENz begonnen. 
H. UITTIEN. 
Kiister, E. 1921. Botanische Betrachtungen über Alter und 
Tod. (Schaxels Abhandl. z. theoret. Biologie. Heft 10. Berlin. 
Gebr. BORNTRAEGER, 1921. 44 pp.). 
Het biologische probleem van de tot den dood leidende processen, 
van veroudering en van verjonging, is bijna steeds in handen ge- 
weest van zoölogen; het is een van de vraagpunten, waarvoor in 
