AE 
Pad 
BOEKBESPREKING. 191 
gezet of onschadelijk gemaakt wordt. Verder veronderstelt hij, dat 
verschillende deelen van een organisme qualitatief zich verschil- 
lend gedragen ten opzichte van de hier belang hebbende stofwis- 
selingsproducten: het eene zal meer, het andere minder produ- 
ceeren en op zijn omgeving laten inwerken; een bepaald planten- 
deel zal geheel andere stofwisselingsproducten aan de rest van 
het plantenlichaam afgeven, dan het zelf ontvangt van die rest. 
De consequentie van deze opvatting is, dat beperking van de 
stofwisseling en nog meer het tegengaan van opeenhooping van 
stofwisselingsproducten een verlenging van het leven mogelijk 
maken, zelfs als noodzakelijk gevolg moeten hebben en dat hun 
volledige verwijdering onsterfelijkheid moet veroorzaken. Schr. 
meent dat dit inderdaad het geval zal zijn, en dat er een groot 
aantal gegevens verzameld zouden kunnen worden, die in deze 
richting wijzen. Ten slotte zet hij zijn standpunt uiteen inzake het 
proces van somatische differentiatie; daarin komt hij tot de con- 
clusie, dat het differentiatieproces zelf of de stofwisselingsproduc- 
ten, die deze tengevolge hebben, nog niet den physiologischen dood 
van het plasma van die gedifferentieerde cellen behoeven met zich 
mee te brengen, en dat zelfs ook het plasma van gedifferentieerde 
cellen potentieel onsterfelijk blijft. 
SIRKS. 
LEITCH, I. 1921. A study of the segregation of a quantitative 
character in a cross between a pure line of beans and a mutant 
from it. (Journal of Genetics XI p. 183—204). 
LEITCH maakte een kruising tusschen één van JOHANNSENS 
zuivere lijnen, E. van Phaseolus vulgaris nana en een mutant 
daarvan, M. Interessant is zijn methode van beoordeeling der Fo. 
Inplaats van nml. de lengte- en breedtekrommen te vergelijken 
brengt hij elke plant in een coördinatenstelsel onder door de ge- 
middelde lengte der zaden op de x-as en de lengte- breedtever- 
houding op de y-as af te zetten. 
Doet men dit tegelijkertijd ook met controle zaaisels van de 
ouderrassen, dan ziet men dikwijls met één oogopslag welke planten 
binnen de variabiliteitsgrenzen van E. en M. vallen en welke niet. 
