192 BOEKBESPREKING. 
Al dadelijk bleek, dat van een monohybride splitsing geen sprake 
kan zijn, daar er planten optreden met zaden korter dan die van 
E. Hieruit werd een nieuw constant type X verkregen. De E’s der 
F, splitsen in M, E en X, in de verhouding 1 M:3 (E + X). Ook 
bestaat er een zeldzame intermediaire vorm tusschen E en M die 
een nieuwe X kan afsplitsen. 
Schr. verwerpt het denkbeeld van verliesmutatie en tracht ver- 
geefs een verklaring te geven door o.a. „verandering van een gen” 
aan te nemen. Waarom b.v. een verlies van twee gekoppelde 
factoren ondenkbaar zou zijn, is niet duidelijk. 
Daar de beide ouderrassen witte bloemen hebben, in tegen- 
stelling met de overige, daar gekweekte, zuivere lijnen, zou een 
eventueele kruisbestuiving direct in het oog gevallen zijn, Intusschen 
is de mogelijkheid hiervan voor de proefplanten onderling gezien 
de jongste proeven hierover (zie referaat KRISTOFFERSON) niet uit- 
gesloten. 
H. UITTIEN. 
