382 sIRKS, GENETISCHE ONDERZOEKINGEN OVER LINARIA VULGARIS MILL. 
als moeder, maar een ander vulgaris-individu 1920.702.1 als vader 
heeft, verschilt belangrijk van die van groep |; in tegenstelling met 
de vrij groote uniformiteit daar, vinden we hier een in hooge mate 
heterogene F ,-generatie. Immers in deze F, treden wel in groote 
meerderheid planten van de typen al en a2 op, maar daarnaast 
werd een niet onbelangrijk aantal individuen van de overige typen 
gevormd, Die heterogeniteit kan niet in de moederplanten haar 
oorzaak hebben, tenminste indien aangenomen mag worden, dat 
de ongeslachtelijke vermenigvuldiging der L. nova incisa geleid 
heeft tot het verkrijgen van een aantal onderling genotypisch iden- 
tieke klonen. En in ieder geval moet het verschil tusschen familie 
797 en 798 aan de vaderplant toegeschreven worden, omdat hier 
hetzelfde individu en zelfs twee bloemen van dezelfde bloeiwijze 
als moeder voor de beide kruisingen gebruikt werden. De eenige 
gevolgtrekking, die m.i. gemaakt kan worden, is deze, dat het 
voor deze kruisingen van groep II gebruikte individu van Linaria 
vulgaris 1920.702.1, behalve een meerderheid van stuifmeelkorrels 
met den aanleg voor het bovengenoemde, L. vulgaris typeerende 
complex van eigenschappen, ook een minderheid van mannelijke 
gameten ontwikkelt, die dezen aanleg niet in zijn geheel bezitten. 
En bovendien schijnt deze F,-generatie te toonen, dat het Senoem- 
de complex van eigenschappen niet het gevolg kan zijn van de 
aanwezigheid van een enkelen pleiotropen factor, maar dat een 
complex van factoren, dat in de meeste gevallen zich als een een- 
heid gedraagt, doch verbroken kan worden, aan deze eigenschap- 
pen ten grondslag ligt. Een nadere omschrijving van de werkings- 
sfeer dezer factoren wensch ik thans nog niet te geven; daartoe 
is een uitvoerig onderzoek der Fa en volgende generaties noodig, 
welk onderzoek nog in vollen gang is en voorloopig nog niet af- 
gesloten kan worden. 
3). Vergelijken we thans met de in groepen I en II verkregen 
resultaten die van de beide reciproke kruisingen in groepen III en © 
IV. Dan is de eerste gevolgtrekking, die hieruit kan getrokken 
worden deze, dat in vrouwelijke lijn de gebruikte exemplaren van 
L. vulgaris geen van beide homozygoot zijn in dien zin, dat ze 
beide een aantal in erfelijken zin verschillende typen van eicellen 
schijnen te vormen. De heterozygoten van het type a vormen hier 
in de Fj zelfs de minderheden; de individuen van de andere 


