




EN DE ONDERSOORT LINARIA NOVA SCHOLTE. I. 383 
typen der F, zijn hier betrekkelijk veel talrijker. En niet alleen de 
L. vulgaris 1920.702.1, die in de mannelijke voortplantingscellen 
óók verschillende typen vormt, maar eveneens de andere 1920 702.3, 
die slechts één type van mannelijke gameten schijnt te leveren, 
toonen in hun vrouwelijke gameten splitsingsverschijnselen, gevolg 
vermoedelijk van heterozygotische natuur. 
Wat dus vast schijnt te staan, is in het kort dit, dat er onder 
de in het wild levende individuen van Linaria vulgaris zijn, die 
naast de gameten met het geheele complex van factoren, voor de 
tot standkoming van een Linaria vulgaris verantwoordelijk, ook 
andere gameten vormen, welke een klein gedeelte van dit complex 
missen. En dat in sommige individuen dit vormen van ,,abnormale” 
gameten beperkt is tot een der geslachten, in casu het vrouwelijke. 
Daaruit vloeit echter een noodzakelijke consequentie voort: indien 
dit werkelijk juist is, waarom treden dan de individuen met het 
type van L. nova niet overal op, waar L. vulgaris in het wild 
voorkomt ? 
Bij de beantwoording van deze vraag, dient in de eerste plaats 
in het oog gehouden te worden, dat de afwijkende gameten, die 
in de onderzochte vulgaris-individuen gevormd worden, toch altijd 
nos een factor voor maskervorming schijnen te bezitten. Immers 
in de Fj-generaties werden nooit planten aangetroffen met het 
zuivere type van L. nova incisa, wel van L. nova personificans. 
Het optreden van de eerste kan dus nog niet verklaard worden 
en zal het onderwerp van een nieuw onderzoek moeten zijn. Maar 
uit het feit, dat er L. vulgaris-individuen zijn, die èn pollenkorrels 
én eicellen vormen met het complex voor L. nova personificans, 
zou moeten volgen, dat deze vorm in de natuur ook wel meer 
aangetroffen werd, dan alleen bij Grave. Wat hiervan de oorzaak 
is, zal door een speciaal daarop gericht onderzoek van de nakome- 
lingschappen van wilde exemplaren van L. vulgaris moeten worden 
uitgemaakt; een van de factoren, die hierbij beteekenis heeft, is 
zeker de zelfsteriliteit van deze soort en als gevolg daarvan de 
noodzakelijkheid van kruising, panmixie dus met uitsluiting van 
-autogamie. 
Ook in andere richtingen zal een nadere studie van het Linarta- 
materiaal van belang kunnen zijn: de vraag of cytologisch eenig 
verschil tusschen de beide vormen te vinden is; de uitwerking der 
