DE ERFELIKHEID VAN HET AL OF NIET BEZIT VAN 
» DRAAD” BIJ RASSEN VAN PHASEOLUS VULGARIS L. 
(HEREDITY OF STRINGINESS OF PHASEOLUS 
VULGARIS L.-VARIETIES) 
door S. J. WELLENSIEK. 
Bij de verschillende rassen van de prinsesseboon, Phaseolus 
vulgaris L., onderscheiden sommige zich door een bijna geheel 
afwezig zijn van de z.g. „draad”, die zich bij de meeste rassen 
langs de middennerf en de vergroeiingsnaad van het uitgroeiende 
vruchtblad ontwikkelt en die verwijderd wordt, voordat de peulen 
worden gekookt („draden” of „afhalen”’). Geheel afwezig is de draad 
bij de bedoelde rassen niet steeds, maar het is dan onmogelik 
‘hem als geheel te verwijderen, daar hij telkens afbreekt. We zouden 
in dit geval beter kunnen spreken van „vezel”. Soms ook vindt 
men van een draad niets dan een spoor ervan aan de peultop. 
Litteratuur over de erfelikheid van het al of niet aanwezig zijn 
van draad is mij niet bekend. 
Teneinde over het erfelikheidsgedrag van het hier beschouwde 
kenmerk meer te weten te komen, kruiste ik in 1920 onder leiding 
van Prof. A. M. SPRENGER op het Proefterrein van het Laboratorium 
voor Tuinbouwplantenteelt een drietal zuivere lijnen van draadvrije 
boonenrassen met het ras „Wagenaar, dat een goed ontwikkelde 
draad bezit. 
Een aantal bloemen van planten der draadvrije rassen, die als 
moederplanten dienden, werden gekastreerd; dit is bij de inge- 
wikkelde inwendige bouw van de boonenbloem niet gemakkeiik, 
hetgeen als oorzaak mag worden aangemerkt van het betrekkelik 
gering aantal gelukte kruisingen. Het ras ,,Hinrich’s Riesen bonte 
zonder draad” leverde 5 gehybridiseerde zaden; deze kruising 
Hinr. Riesen bonte z. d. X Wagenaar werd gesymboliseerd door het 
