
4 
| 
i 
À 
f 
TJEBBES EN KOOIMAN, ERFELIJKHEIDSONDERZOEKINGEN BIJ BOONEN. 453 
weer. De getallen hadden zeer goed b.v. 13-28-13 kunnen zijn. 
Het zou nu natuurlijk zeer intressant zijn, na te gaan, of de in 
deze proeven gevonden factor Bl. dezelfde is als de boven aan- 
genomen factor G. A. priori schijnt het aannemelijk, maar er is 
ook veel, dat er tegen pleit. Controleproeven, waartoe wij tot dus- 
verre geen gelegenheid hadden, zullen hier meerdere zekerheid 
kunnen geven. 
VIII. Over de erfelijkheid van de eigenschap dorschbaarheid van 
de peul. 
Spersieboonen onderscheiden zich van die soorten, waarvan de 
rijpe zaden voor consumptie worden gebruikt (dopboonen), doordat 
zich bij de laatstgenoemde bij het rijpen in de peulwanden een 
verhoutende laag van aanzienlijke stevigheid (perkament) ontwik- 
kelt, die deze oneetbaar maakt. Daardoor krijgen de scheeden 
dezer dopboonen bij volkomen rijpheid een harden wand, die bij 
indrogen gemakkelijk open springt. Ten gevolge hiervan kan het 
zaad er goed uitgedorscht worden; wij noemen dit soort van 
boonen dus dorschbaar. Zij zijn steeds zonder moeite te onder- 
scheiden van de spersie- en andere dergelijke boonen, daar die, 
opdrogende, den vorm, die ze als rijpende, maar nog niet droge 
peul hadden, verliezen, en een geheel ander voorkomen krijgen. 
Hun wand blijft tot het laatste toe vleezig zonder perkament, en 
bij het opdrogen, dat veel langzamer gaat dan bij de dopboonen, 
schrompelen de peulen in; het oppervlak wordt gerimpeld en de 
scheede snoert zich in sterker of zwakker mate rondom de zaden 
in. Hierbij trekt de peul zich meestal aan de eene naad sterker 
in dan aan de andere, zoodat ze sikkelvormig gekromd wordt. Dit 
soort peulen blijft altijd taaischillig; ze kunnen alleen gedorscht 
worden, als ze absoluut droog zijn, en gaan dan meestal nog vrij 
lastig en in stukken van de zaden af. Wij noemen ze daarom niet- 
dorschbaar. 
Von TSCHERMAK heeft eens een mededeeling gedaan (zie FRUWIRTH 
2) over een kruising van dorschbare boonen (glatte Hülse) en niet- 
dorschbare (stark eingeschnürte Hülse). Hij vond toen dorschbaar 
_domineerend en constateerde een splitsing volgens het schema 
3 dorschbaar: 1 niet-dorschbaar. 
