
BOEKBESPREKING. 465 
HAECKER. V., 1921. Allgemeine Vererbungslehre. Dritte 
Auflage. (Braunschweig. F. Vieweg Sohn, 1921. 444 pp. 149 
fig. Prijs f 8.40). 
De ,,dritter im Bunde”, het leerboek van HAECKER, dat in 1911 
tegelijk met die van BAUR en GOLDSCHMIDT verscheen, heeft nu 
. ook een derden druk bereikt en daarmee zijn bestaansrecht be- 
wezen. De hoofdopzet van het boek is uit den aard der zaak 
dezelfde gebleven; door contractie is hier en daar echter wat 
ruimte gewonnen, die aan andere stukken ten goede gekomen is. 
De voornaamste verandering is de toevoeging van een gedeelte: 
Rassen- und vererbungsgeschichtliche Aufgaben der Entwicklungs- 
geschichte, waarin HAECKER een goed overzicht geeft van de 
phaenogenetische onderzoeksrichting en voorts de erfelijkheid bij 
den mensch bespreekt; en bovendien zijn belangrijke wijzingen 
aangebracht in de hoofdstukken over erfelijkheid van verworven 
eigenschappen, over de experimenteele onderzoekingen, over het 
probleem der geslachtsbepaling. Daardoor is zeker meer evenwicht 
bereikt, dan de vorige drukken toonden, en vooral goed lijkt het 
me, dat in dezen druk de cytologie minder op den voorgrond 
treedt, dan ze het vroeger deed. Onverwacht lijkt het, dat HAECKER, 
die zelf meer cytoloog dan experimenteel-geneticus is, tamelijk 
sceptisch staat tegenover de thans in zwang zijnde chromosomen- 
hypothesen, maar dit komt de objectiviteit van zijn behandeling 
daarvan ten goede. Volkomen juist is zijn opvatting, dat deze 
hypothesen op het oogenblik in hooge mate overschat worden, 
maar dat het betreffende gebied een van de rijkste aan vooruit- 
zichten is. 
We mogen HAECKER wel gelukwenschen met de verschijning 
van dezen derden druk en hem toewenschen, dat er nog meer 
mogen volgen. 
SIRKS. 
Genetica IV. 30 
