
BOEKBESPREKING. 469 
in het idioplasma vastgelegde wijzigingen mogen worden beschouwd. 
Onder deze door uitwendige omstandigheden verkregen veran- 
deringen zijn er, die eerst plotseling verdwijnen na conjugatie of 
endomixis (bij welke laatste, zooals men weet, een oplossing van 
den macronucleus voorkomt als bij de conjugatie, doch geen uit- 
wisseling van micronuclei, zooals ‘bij deze). Tijdens de vegetatieve 
voorplanting daarentegen kunnen ze maanden lang blijven voort- 
bestaan. Dat ziet men b.v. bij het gewennen aan temperatuurs- 
verhooging, hetgeen het vermoeden wekt, dat hierbij veranderin- 
gen in den macronucleus zijn ontstaan, welke vegetatieve kern 
zoowel bij conjugatie als bij de endomixis geheel uit den micro- 
nucleus moet worden opgebouwd. Zoolang deze macronucleus 
niet is vernieuwd, blijft de verkregen weerstand tegen tempera- 
tuursverhooging bestaan. 
Andere wijzigingen in het lichaam schijnen bepaald aan het 
celplasma en niet aan den macronucleus gebonden te zijn; zoo 
b.v. de verlangzaamde deeling onder invloed van calciumzouten, 
welke nawerkt ook nog nadat conjugatie of endomixis heeft plaats 
gehad. Doch ook deze verkregen eigenschap gaat ten slotte ver- 
dwijnen. Weer anders is het gesteld met den verkregen weerstand 
tegen arsenicum of tegen serum met antistoffen (opgewekt door 
inspuiting van gedoode Paramaecia bij het konijn). Deze weer- 
stand blijft bestaan tijdens een reeks van vegetatieve deelingen, 
doch verdwijnt onmiddellijk na conjugatie, niet na endomixis. Daar 
de conjugatie zich alleen door de uitwisseling van micronuclei 
van de endomixis onderscheidt, wordt hier door JoLLos aan 
een mogelijk verband van dit tijdelijk verkregen vermogen met 
een functie van den micronucleus gedacht. 
Naast al deze modificaties, — die hoelang ze mogen duren — 
toch ten slotte verdwijnen en dus niet op een genotypische wij- 
ziging berusten — komt, hoewel vrij zeldzaam in het laboratorium 
ook een mutatie bij Paramaecium voor, welke in een bepaalde 
gevoelige periode, samenvallend met het einde der conjugatie kan 
worden opgewekt. Voegt men hieraan toe, dat JorLos ook indica- 
ties vindt van een nieuwvorming door combinatie van genen bij 
het uitwisselen der micronuclei, dan ziet men, dat er over het 
algemeen groote overeenkomst bestaat met de overerving bij 
metazoa — met dit onderscheid, dat veranderingen, welke niet in 
