470 BOEKBESPREKING. 
het idioplasma zijn neergelegd, toch bij deze ééncelligen wegens 
hun wijze van vegetatieve voortplanting, zeer lang kunnen na- 
werken. 
JoLLos meent, dat JENNINGS en zijn leerlingen op een verkeerd 
spoor. zijn geraakt, toen zij de genetisch nog weinig ontlede — 
amoeben voor een selectie-onderzoek zijn gaan gebruiken en ge- 
looft, dat vele hunner door selectie verkregen wijzigingen op den 
duur toch zouden blijken niet op een werkelijk genotypische ver- 
andering te berusten, doch op een modificatie, die den verschij- 
ningsvorm langen tijd blijft aankleven. 
M. A. van HERWERDEN. 
LEHMANN, E., 1922. Die Theorien der Oenotheraforschung. 
Grundlagen zur experimentellen Vererbungs- und Entwicklungs- 
lehre (Jena, Gustav Fischer, 1922. 526 pp. 207 afb). 
In de laatste jaren werd het hoe langer hoe duidelijker, dat het 
Oenothera-onderzoek voor den niet speciaal daarin werkenden 
geneticus onoverzienbaar dreigde te worden; met het onderzoek 
werd een bijna geheel nieuwe en steeds meer ingewikkelde ter- 
minologie samengeweven en daaruit begon een verwijdering voort 
te komen tusschen de Oenothera-problemen en de overige vraag- 
stukken der erfelijkheidsleer. De behoefte aan een goed gedocu- 
menteerd overzicht van al wat met Oenothera-soorten gedaan is 
en al wat er met dit werk bereikt is, werd meer dan eens gevoeld 
en uitgesproken; de reusachtige taak, om al dit werk overzichtelijk 
samen te vatten, scheen niemand aan te durven. Maar thans blijkt, 
dat er toch iemand is, die den moed gehad heeft, zich deze on- 
dankbaar schijnende en toch zoo dankbare moeite te getroosten: 
LEHMANN’S bovengenoemd boek legt een onmiskenbaar getuigenis © 
af èn van de geweldige veelomvattendheid van zijn onderwerp èn 
van de toewijding en bet geduld, dat hij daaraan heeft ten koste 
gelegd. Een litteratuuropgaaf van 374 nummers bewijst het eerste; 
de talrijke citaten, met groote zorgvuldigheid weergegeven, het laatste. 
Het Oenothera-onderzoek heeft zijn wortels in verschillende 
richtingen uitgebreid: in systematisch-morphologische richting, in 
die van theoretische evolutie-beschouwingen en in die van studie 


PEI nn. 
ed 
neder 
EP re 
4 
ei à 
we 
ae 
N 
a 
> | 
