BOEKBESPREKING. 475. 
kan een kink in de kabel brengen en daardoor het effect verzwakken. 
Maar het feit, dat er omkeerbare mutaties bij Drosophila, bij Mais 
en ook bij Portulaca zijn waargenomen, bewijst wel, dat er niet 
alleen verlies van materiaal is te boeken. 
MULLER ziet nieuwe gezichtspunten in verband met het vraag- 
stuk der immuniteit en wijst op de analogie tusschen immuniteits- 
reacties en verschijnselen der erfelijkheid. Ook haalt hij de ontdek- 
king van d’HERELLE binnen het gebied der genetica. Men weet, 
dat d’HERELLE een filtreerbare stof uit den darm van dysenterielijders 
verkreeg, welke niet alleen oplossend werkt op de dysenteriebacil, 
maar tevens een stof bleek te zijn, die tot zelfvermeerdering in 
staat is, autocatalytisch werkt op de wijze van het gen en bovendien 
in aanraking met andere bacteriën duurzaam van karakter verandert, 
naar analogie van de genen-mutabiliteit. Als men hier met een stof 
te doen heeft, die filtreerbaar is, — waarom zouden wij dan niet 
ten slotte nog eens in staat zijn — aldus MULLER — genen in een 
mortier te wrijven? Doch hier legt hij tevens zelf beperking op 
aan zijn gedachtenvlucht, die men van een nauwkeurig, scherpzinnig. 
onderzoeker als H. J. MULLER gaarne verdraagt — en keert tot 
de moeilijkheid der dagelijksche vragen terug. 
M. A. vAN HERWERDEN. 
NizssOoN-EHLE. H. 1921. Fortgesetzte Untersuchungen iiber 
Fatuoidmutationen beim Hafer. (Hereditas II, 3 p. 401—409.) 
Schr. verdedigt de eenigszins op Avena fatua gelijkende mutanten 
bij haver tegen de beschuldiging van ZADE, dat het splitsingspro- 
ducten zouden zijn van spontane kruisingen met de wilde soort. 
Die splitsing is, volgens SURFACES onderzoek zeer ingewikkeld, 
terwijl de heterozygote fatuoïdmutant monohybried splitst en in 
verschillende zuivere lijnen optreedt met behoud van alle eigen- 
schappen van pluim, kleur der kafjes, enz. van het gemuteerde 
ras. Misschien berust het kenmerk op meerdere gekoppelde fac- 
. toren, zooals bij een dergelijke mutant van de tarwe, maar een 
voorbeeld van splitsing heeft Schr. nog niet kunnen vinden. 
. Ook de verliesmutanten verklaring van HERIBERT NILSSON, door 
verbreking van de koppeling tusschen twee gelijke factoren A en 

