BOEKBESPREKING. 477 
lingen en GOETHE en de verdere uitbouw daarvan in Duitschland 
en Scandinavié, in Engeland en Frankrijk. Het derde deel, dat 
nog verschijnen moet, zal hieraan aansluiten en de geheele negen- 
tiende eeuw bevatten. Zoo wordt dit werk een uitnemende inleiding 
_in de historische studie onzer wetenschap. 
SIRKS. 

\ 
OsTENFELD, C. H. 1921, Some experiments on the origin of 
new forms in tbe genus Hieracium, subgenus Archieracium. 
(Journal of Genetics XI. 2 pg. 117—122.) 
In het subgenus Archieracium is kruising alleen bij H. umbellatum 
door MENDEL gelukt; de overige soorten schijnen zich uitsluitend 
apogaam te kunnen voortplanten. | 
Bij uitgebreide cultures van een aantal soorten, waarin de planten 
door afsnijding van de bloemkronen alleen apogaam zaad geven 
konden, zag Schr. bij H. rigidum onder honderden planten twee 
verschillende afwijkingen optreden, die door hun apogamie in de 
volgende generaties gelijk bleven. 
Waarschijnlijk zijn ook in de natuur de tallooze microspecies 
van Archieracium op deze manier als „apogame mutanten” ontstaan. 
Bij het subgenus Pilosella vinden we soorten, die half sexueel, 
half apogaam zijn en apogame, constante bastaarden kunnen geven. 
Die soorten zijn, te oordeelen naar de Fy, waarschijnlijk zelf reeds 
bastaarden. Vinden we nu bij de bastaarden van deze soorten 
door cultures op groote schaal eveneens „apogame mutanten,” 
(zooals inderdaad bij H. aurantiacum schijnt voor te komen,) 
dan bestaat er geen principieel verschilkenmerk tusschen de soorts- 
vormingen van de twee ondergeslachten meer. 
„In both subgenera the real cause of the appearance of the 
many forms is the hybridization, while apogamy is the reason 
that they keep constant.” 
Dat men daarom echter de „apogame mutanten” als „after-effects. 
of earlier hybridization” moet beschouwen, meent Ref. te mogen. 
betwijfelen. 
: H. UITTIEN. 
