BOEKBESPREKING. 479 
SIEMENS H. W., 1921. Einfiihrung in die allgemeine Kon- 
stitutions- und Vererbungspathologie (Berlin, J. SPRINGER, 1921. 
229 pp. 80 fig). 
De betrekkingen tusschen geneeskunde en erfelijkheidsleer worden 
langzamerhand beter; van medische zijde wordt steeds meer de 
beteekenis van de moderne genetica erkend. Daarvan is het hier- 
boven genoemde boek een uiting; SIEMENS, een der bekendste 
Duitsche medici, die zich met erfelijkheidsonderzoek bezighouden, 
heeft ons daarin een dankbare inleiding gegeven tot een studie 
van erfelijkheidsverschijnselen bij den mensch. Het boek bestaat 
uit twee deelen, een theoretisch en een practisch, en beide zijn 
zoowel voor den medicus als voor den geneticus de moeite waard. 
Het eerste geeft een overzicht van de konstitutioneel-pathologische 
begrippen en termen, van de experimenteele, de cytologische en 
de theoretische grondslagen der erfelijkheidsleer en een korte be- 
spreking van haar begrippen; het practische gedeelte bevat de 
methodiek, welke in de erfelijkheidsstudie aangaande den mensch 
moet worden toegepast, de beoordeeling van het op die wijze 
verzamelde materiaal, de aetiolosie en de therapie van erfelijke 
ziekten, terwijl een aanhangsel een lijst bevat van de als erfelijk 
erkende pathologische verschijnselen bij den mensch, van de 
erfelijkheidstheoretische terminologie en van de erfelijkheids- 
pathologische litteratuur. 
Bijzonder aantrekkelijk lijkt me het werk daarom vooral, omdat 
SIEMENS zich op een volkomen modern standpunt plaatst, van 
„erfelijkheid van verworven eigenschappen” niet spreken wil en 
daardoor een voor onzen tijd zeer goed werk verricht heeft. 
SIRKS. 
Weszecsky, O. und F. VERZAR 1921. Rassenbiologische Un- 
tersuchungen mittels Isohämagglutininen. (Biochemische Zeit- 
schrift XXVI S. 33—39.) 
Naar het vermogen van het serum roode bloedlichaampjes te 
- agglutineeren kan men de menschen in vier groepen indeelen. De 
bloedlichaampjes van groep I worden door het serum van alle 
