546 BOEKBESPREKING. 
De 3 typen gedragen zich in alle opzichten volkomen gelijk en 
ook alle onderzochte species vertoonden absolute onderlinge gelijk- 
heid ten opzichte van deze deelingen. Wat echter het opmerkelijke 
is, is het feit, dat de meiotische deeling in de Pollenmoedercellen 
geheel anders in haar werk gaat dan in de Embryozakmoedercellen. 
Dit verschil ligt hierin, dat de univalente chrom. in de PMC ge- 
durende de heterotypische deelingsphase eene overlangsche split- 
sing ondergaan, zoodat de producten dezer eerste deeling een 
chrom.-aantal bezitten, gelijk aan de som van de univalente chrom. ° 
en van het aantal gemini, dus b.v. bij een pentaploïden vorm: 
7+ 21 = 28 chrom., terwijl de heterotypische deeling in de EMC 
aanleiding is tot het ontstaan van 2 kernen, waarvan de ééne 
ditzelfde aantal chrom. bevat, de andere slechts zooveel als er 
gemini aanwezig waren, dus slechts 7. Dit komt, doordat hier de 
univalente chrom. zich niet deelen, maar allen, althans in de groote 
meerderheid der gevallen, zich naar één der beide polen bewegen, 
n.l. naar de micropylair gelegene. De homoiotypische deeling ver- 
loopt bij PMC en EMC ook verschillend. Terwijl bij de laatste 
deze deeling normaal plaats heeft, deelen bij de PMC de splitsings- 
producten zich abnormaal, de van de gemini afkomstige chrom. 
deelen zich gewoon en gaan naar de polen uiteen, de univalente 
producten blijven echter veelal op allerlei plaatsen in de spoel 
liggen, soms bereiken zij de polen, soms blijven zij midden tus- 
schen aequator en spoel steken. Het schijnt wel alsof de deeling 
der univalente chrom. in de heterotypische phase een vertragenden 
invloed op deze chrom.-elementen gehad heeft. Er ontstaan zoo- 
doende tetrade-cellen, en hieruit pollenkorrels, met zeer verschil- 
lende chrom.-aantallen; voor zoover schr. heeft kunnen nagaan 
bezitten zij steeds minstens 7 chrom.,. waarschijnlijk afkomstig 
van de oorspronkelijke gemini. Schr. heeft deze inconstantheid 
der getallen natuurlijk in verband trachten te brengen met de 
groote steriliteitspercentages van het pollen. Een positief resultaat 
heeft hij hierbij echter niet bereikt. Ofschoon de pollenkorrels met 
méér chrom. meestal wel veel gezonder zijn dan de anderen, is 
toch ook de bevruchtingsmogelijkheid van de korrels met weinig 
chrom. bewezen. De fertielste soorten hebben daarenboven nooit 
hooger dan + 159  kiembaar pollen. Terwijl de mannelijke 
gameten dus wisselende chrom.-getallen hebben van 7 tot ten 

