BOEKBESPREKING. ele 
TiscHLer. G. 1922. Allgemeine Pflanzenkaryologie (Band II 
van Linsbauers Handbuch der Pflanzeuanatomie. Berlin, 1921 — 
22. Gebr. BORNTRAEGER. 899 pp. 406 figg.). 
Voor de bewerking van het gedeelte van LINSBAUERS Handbuch 
waarin de levensgeschiedenis van den celkern behandeld worden 
moest, was zeker wel niemand meer aangewezen dan TISCHLER, 
die reeds in 1915, in zijn belangrijke overzicht in de Progressus 
getoond had de litteratuur over plantaardige chromosomen-onder- 
zoekingen zoo volkomen te beheerschen. Het is dan ook voor 
LINSBAUER zeker een goed ding geweest, dat TISCHLER deze zware 
taak op zich heeft willen nemen, die daardoor aan het Handboek 
een prachtig deel heeft gegeven. 
In elf hoofdstukken is het boek verdeeld: een algemeen over- 
zicht van den rustenden kern en zijn uitwendige morphologie vormt 
de inleiding, waarin na historische mededeelingen, de kern van 
physisch-chemisch standpunt beschouwd wordt, en dan de ver- 
schillende vormen, waaronder de kern zich aan ons voordoet 
(kogelvorm, slangvorm, draadvorm, kometenvorm, ringvorm, blaas- 
vorm, amoeboidevorm) een voor een besproken worden. Dan volgen 
voorbeelden van verschillende kerngrootten in het plantenrijk, 
waarbij in het bijzonder aandacht gegeven wordt aan de exactheid 
van deze metingen en de daarbij werkende foutenbronnen. Voorts 
wordt het verband nagegaan tusschen den vorm van den kern en 
de phylogenetische plaats van de plantensoort en de veranderingen, 
die de vorm ondergaat tijdens de ontogenetische ontwikkeling en 
onder den invloed van de levensvoorwaarden, waaraan de cel 
onderworpen wordt. 
Het tweede hoofdstuk bespreekt de chemische organisatie van 
den rustenden kern, beteekenis en verspreiding der nucleoproteïden, 
en der overige chemische bestanddeelen van den kern: chromatine, 
linine, karyotine, karenchym, karyolymphe, hun microchemie en hun 
onderlinge verhoudingen. Vervolgens komen de chemie der nucle- 
olen aan de beurt, de kristalloïden, welke in den celkern een rol 
_ spelen, de enzymen, welke voor de oplossing van bepaalde kern- 
bestanddeelen dienen moeten, de kernautolyse en de kwestie der 
localisatie van bepaalde elementen in den kern, zooals ijzer, cal- 
cium en phosphorus. 

