62 
DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMÈREN. 
wel massa-mutatie vertoonden en waarom deze alleen optrad bij 
exemplaren met een abnormaal laag zaadgetal per vrucht. 
Zoolang deze punten niet zijn uitgemaakt, is BARTLETT S massa- 
mutatie niet discuteerbaar. 
Wij kunnen dus m.i. op grond van het tot dusver bekende het 
best concludeeren: 
1. 
r 6. 
De Oenotheren zijn kernchimèren; vindt tusschen dehen samen- 
stellende complexen nòch uitwisseling van chromosomen of 
factoren, nöch meesleepen van chromosomen plaats, dan treden 
ook geen segregonten, alias mutanten, op. 
Sleept het eene complex éen of meer chromosomen van het 
> met een hooger chromo- 
3 
andere mede, dan ontstaan „mutanten 
somen-getal dan van den vorm uit welken deze ontstonden. 
Vindt geen meesleeping van chromosomen, maar uitwisseling 
van deze of zelfs slechts uitwisseling van qualiteiten (fac- 
toren) plaats dan ontstaan „mutanten met hetzelfde chromo- 
somengetal als van den vorm uit welken zy ontstonden. 
Vindt tusschen de complexen — zonder dat chromosomen- 
meesleebing plaats grüpt — betrekkelijk gemakkelijk uitwis- 
seling plaats, dan krijgen wy het verschijnsel der quantita- 
tieve massa-mutatie d.w.z. het optreden van segregonten in 
hoog percentage. 
Vindt de uitwisseling tusschen de complexen — zonder dat 
chromosomenmeesleeping plaats grijpt — moeielijk plaats, dan 
krijgen wij het door DE VRIES als mutatie beschreven ver- 
schijnsel d.w.z. het optreden van segregonten in gering per- 
centage. Niet uitgesloten is echter de mogelijkheid, dat som- 
mige „mutanten in den regel niet levensvatbare homozygote 
combinaties zijn. 
BARTLETT's qualitatieve massa-mutatie is wellicht slechts vier- 
lingsoptreding na kruising, naast optreden van den moeder- 
vorm door zelfbevruchting. 
Het verschil tusschen reciproke kruisingen, zoo opvallend bij 
vele Oenotheren-kruisingen, is het gevolg van het feit, dat de 
ouders anders geaarde gameten in de eicellen dan in het 
pollen vormen of — zooals DE Vries dit uitdrukt — van 
hun verschillend „Eizellen und Pollenbild”. 
Het zoogenaamde wegvallen der centrale ouders bij de itera- 
