SIRKS, DE KRITISCHE PUNTEN VAN HET EVOLUTIEVRAAGSTUK. 73 
jaarsinvloeden wordt blootgesteld, zal het daar groeiende gras lang- 
zamerhand zoo veranderen, dat het weinig groeit, maar toch bloeit 
en vrucht draagt; door veel opeenvolgende vochtige jaren krijgt 
het de eigenschappen om een sterke vegetatie te vormen met veel 
bladontwikkeling. „Tant que le ranunculus aquatilis est enfoncé dans 
le sein de l'eau, ses feuilles sont toutes finements découpées et 
ont leurs divisions capillacées ; mais lorsque les tiges de cette plante 
atteignent la surface de l'eau, les feuilles qui se développent dans 
lair sont élargies, arrondies et simplement lobées. Si quelques 
pieds de la même plante réussissent à pousser dans un sol seulement 
humide, sans être inondé, leurs tiges alors sont courtes, et aucune 
de leurs feuilles n’est partagée en. découpures capillacées, cequi 
donne lieu au ranunculus hederaceus, que les botanistes regardent 
comme une espèce, lorsqu'ils le recontrent” (1809, p. 195). „Que 
de races très différentes parmi nos poules et nos pigeons domes- 
tiques, nous nous sommes procurées en les élevants dans diverses 
circonstances et dans différents pays, et qu’ en vain on chercherait 
maintenant ä retrouver de telles dans la nature” (1809, p. 192). 
Van dit gehalte zijn al LAMARCKS argumenten: waarnemingen in 
de natuur aan planten en dieren, waarbij altijd de veranderlijkheid 
van vormen aan verandering van levensomstandigheden toege- 
schreven wordt: in de cultuurwereld zou evenzeer de verandering 
in uitwendige omstandigheden de oorzaak zijn van het optreden 
van erfelijk afwijkende vormen. In zijn tijd hadden feiten, als 
waarop LAMARCK zijn opvattingen liet steunen, recht van spreken; 
tegenwoordig wordt het recht van zulke waarnemingen om als 
grondslag te dienen voor dergelijke beschouwingen steeds minder 
erkend. In floristische en faunistische litteratuur en vooral in 
de zeer populaire uiteenzettingen van het evolutieproces doen 
klimatische invloeden nog wel opgeld als oorzaken van erfelijke 
afwijkingen; in de meer exact werkende erfelijkheidsleer wordt 
met vage theorieën geen genoegen meer genomen en worden 
zorgvuldige proefnemingen geëischt. Dat is dan ook terdege gevoeld 
door de moderne Lamarckistische onderzoekers, die bij alle verschil 
in ondergeschikte punten (somatogene en blastogene natuur van 
de veranderingen, parallelinduktie, enz.) allen bouwen op deze 
stelling: „wat door een organisme tijdens een bepaald tijdstip van 
zijn leven als nieuwe eigenschap verkregen wordt tengevolge van 
