\ 
SIRKS, DE KRITISCHE PUNTEN VAN HET EVOLUTIEVRAAGSTUK. 77 
weer te geven, zelfs niet die van DARWIN; daartoe verschillen de 
essays van 1842 en 1844 te veel van de eerste uitgave van zijn 
„Origin” (1859) en van de meestal gebruikte sixth edition van 1872. 
Over het voorkomen van variabiliteit is hij het niet altijd met zich- 
zelf eens: in 1842 schreef hij: „wild animals vary exceedingly 
little” (1842, p. 4); in 1844 evenzoo: „Although the amount of 
variation be exceedingly small in most organic beings in a state of 
nature, and probably quite wanting (as far as our senses serve) 
in the majority of cases”, maar nu voegt hij erbij: „I think we 
may safely conclude that all organic beings with few exceptions, 
if capable of being domesticated and bred for long periods, would 
vary” (1844, p. 83). Daar zoekt hij dus de oorzaak van variabiliteit 
in de cultuurvoorwaarden, waaraan het organisme onderworpen 
wordt. Maar in de jaren, die hij aan de uitwerking van zijn boek 
besteedde, wijzigde zich zijn opvatting omtrent het voorkomen van 
variabiliteit belangrijk; tenminste in de tweede uitgave van 1860 
staat: „I am convinced that the most experienced naturalist would 
be surprised at the number of the cases of variability, even in 
important parts of structure, which he could colllect on good autho- 
rity, as I have collected, during a course of years” (1860, p. 45). 
Volgens opgave van FRANCIS DARWIN in zijn uitgave van de Foun- 
dations (p. 81 noot) staan deze woorden ook in den eersten druk 
van de Origin; in de zesde (1872, p. 34) zijn ze ongewijzigd be- 
houden gebleven. Dat variabiliteit in cultuurplanten en huisdieren 
veel voorkwam wist DARWIN dus reeds vroeg; dat ze ook in de 
natuur beteekenis had, leerde hij langzamerhand inzien. 
Maar over de oorzaak van die variabiliteit, dus over de factoren, 
die de erfelijk afwijkende vormen deden ontstaan, had hij nogal 
uiteenloopende opvattingen: nu eens was het de invloed van ver- 
anderde levensomstandigheden, acclimatisatie, gebruik en niet-gebruik 
van bepaalde organen (gezichtsorgaan, vliegorganen), dan weer hecht 
hij veel meer waarde aan het feit, dat „specific characters are more 
variable than generic characters” of meent hij op te merken, dat 
„mongrels” (variëteitsbastaarden) meer variabel zijn dan „hybrids” 
(soortsbastaarden), maar in het algemeen sprekende over „laws of 
variation”, die dus de oorzaken van variabiliteit tot achtergrond 
moeten hebben, erkent hij: „Our ignorance of the laws of variation 
is profound” (1860, p. 167; 1872, p. 131). In één opzicht verschilt 
