80 SIRKS, DE KRITISCHE PUNTEN VAN HET EVOLUTIEVRAAGSTUK, 
die Baur als mutaties samenvat, heerscht nog groote onzekerheid, 
zelfs over de vraag of wel ooit een mutatie waargenomen is. Veel 
wordt aan mutatie toegeschreven en vaak zonder schijn of schaduw 
van bewijs: wanneer ergens een plant groeit, van wier herkomst 
niets bekend is en wier eigenschappen toonen, dat ze tot geen 
bekende en tot dusverre beschreven soort of variëteit behoort, 
dan is het wel heel gemakkelijk te beweren, dat we hier meteen 
„mutatie” te maken hebben, maar op die manier wordt omtrent 
het ontstaan van die plant niets verklaard, zelfs de foutieve voor- 
stelling gewekt, dat we wel een verklaring geven, want het is een 
„mutatie”. 
Daarmee stelt zich de moderne erfelijkheidsonderzoeker niet 
tevreden. Mutatie is alleen te bewijzen door uit te gaan van 
onderzoekingsmateriaal, waarvan het samenstelsel van erfelijke 
eigenschappen volkomen bekend is, en wanneer in zulk materiaal 
bij uitsluiting van alle bastaardnatuur plotseling een nieuwe erfelijke 
eigenschap optreedt of verloren gaat, eerst dan is mutatie bewezen. 
Nu schijnen er enkele gevallen te zijn, die werkelijk op het on- 
verwachts verloren gaan van een eigenschap wijzen, maar met 
afdoende zekerheid zijn zelfs die gevallen nog riet vastgesteld, 
terwijl het geen betoog behoeft, dat zich op zulke mutaties moeilijk 
een evolutietheorie laat bouwen. Van het plotseling optreden van 
nieuwe erfelijke eigenschappen is totnogtoe geen voorbeeld met 
zekerheid aangetoond. 
De eerste boven gestelde vraag: „We zien in de natuur nieuwe 
vormen, erfelijk afwijkend van hun ouders, ontstaan. Wat is 
daarvan de oorzaak?” kan dus beantwoord worden met deze 
woorden: „De eenige bekende oorzaak van het ontstaan van 
erfelijk nieuwe vormen ligt in de bastaardnatuur van de ouders. 
Noch witwendige levensomstandigheden, noch plotselinge mutaties 
zijn totnogtoe als oorzaken met zekerheid aangewezen kunnen 
worden’. 
2. We zien in de natuur groepen van hoofdzakelijk identieke 
| vormen, die slechts in bijzonderheden van elkaar afwijken. 
Hoe ontstaan die onderling zoo gelijke groepen ? 
Van geheel anderen aard dan het vraagstuk betreffende het 
optreden van erfelijk nieuwe vormen, is het probleem, aan welke 
