82 SIRKS, DE KRITISCHE PUNTEN VAN HET EVOLUTIEVRAAGSTUK. 
soorten (Linneonten), Antirrhinum majus en A. glutinosum zijn 
door Baur en vooral door Lotsy (1916a) onder de splitsingspro- 
dukten in Fy en latere generaties, planten verkregen, die in bloem- 
vorm geheel van de beide ouders afweken en die op grond hiervan 
in de systematiek zeker tot een ander Linneon gerekend zouden 
worden, En om de belangrijkheid van dit feit, dat enkele dier 
planten een in bloembouw fokzuivere nakomelingschap toonden te 
bezitten en dus terecht als nieuwe groep beschouwd konden worden, 
heeft Lorsy aan deze groep een naam gegeven, die duidelijk laat 
uitkomen, dat deze groep niet tot een der oudergroepen behoort, 
maar in haar bloemen overeenkomst met Rhinanthus-planten ver- 
toont: Antirrhinum rhinanthoïdes. Door deze proefneming is dus 
bewezen, dat als gevolg van kruising en bastaardsplitsing niet alleen 
nieuwe vormen, maar ook nieuwe vormgroepen kunnen geboren 
worden. 
Uit andere onderzoekingsresultaten kan deze gevolgtrekking 
eveneens gemaakt worden: Van de door Davis (1916—1917) ver- 
kregen splitsingsprodukten na kruising van individuen van Oeno- 
thera biennis en Oenothera franciscana werd een plant geisoleerd, 
die in haar uiterlijk de door DE Vries gebruikte O. Lamarckiana 
zeer nabijkwam en als nakomelingen een vormengroep gaf, die een 
zeer groot percentage van daaraan gelijke planten bevatte. Deze 
nakomelingen met de daaruit voortgekweekte generaties, door Davis 
als Oenothera neo-Lamarckiana samengevat, toonden dit belangrijke 
verschijnsel, dat ze teruggekruist met: O. biennis, een tweevormige 
nakomelingschap gaven, op dezelfde wijze dus als de oorspronke- 
like O. Lamarckiana dit doet na kruising met O. biennis. Nu is 
dit gedrag van zeer groote beteekenis in verband met de resultaten, 
die RENNER (1917) uit zijn onderzoekingen over O. Lamarckiana 
verkreeg; immers volgens RENNER vormt de echte Lamarckiana 
steeds twee soorten van stuifmeelkorrels en twee soorten van 
eicellen, welke soorten ieder een bepaald complex van erfelijke 
eigenschappen overbrengen, die als velans- en gaudens-complex 
worden aangeduid, zoodat we ook van velans- en gaudens-voort- 
plantingscellen kunnen spreken. Deze beide complexen verschillen. 
in een aantal punten en zijn ieder op zichzelf zeer scherp omschreven. 
Indien nu dit juist is, en voorzoover RENNERS conclusie aangaat, 
is er geen twijfel aan, dan volgt daaruit onweersprekelijk, dat na 
