SIRKS, DE KRITISCHE PUNTEN VAN HET EVOLUTIEVRAAGSTUK. 87 
palaeontologisch aangetoond kan worden. Hiermee betreden we ket 
terrein van ons derde probleem uit het complex van evolutievraag- 
stukken, waarop we zoo straks terugkomen. 
Samenvattend kunnen we dus voorloopig als oorzaken van het 
ontstaan der in de natuur voorkomende groepen van vormen aan- 
wijzen: 1. Kruising met de daarop volgende stabiliseering door on- 
verbrekelyke samenvoeging van factoren tot vastgekoppelde complexen, 
met als hulpfactor de by voorkeursparing en inteelt optredende nood- 
zakelijke scheiding in vormengroepen onafhankelijk van de uitwen- 
dige omstandigheden; 2. invloed der levensomstandigheden door het 
richtinggeven aan het verloop der bastaardsplitsing, door isolatie en 
door het uitsterven van bepaalde tusschenvormen, wier bestaan door 
de palaeontologie kan aangetoond worden. 
Het eerste punt is experimenteel vastgesteld, waarbij echter wat 
de hulpfactoren aangaat proefnemingen nog zeer gewenscht schijnen ; 
voor ‘het: tweede punt is gedeeltelijk de experimenteele weg gebaand, 
voor het grootste deel echter is het een nog volkomen onontgonnen 
terrein. 
3. We zien in de natuur vormen van dieren en planten verdwijnen 
en vormengroepen uitsterven. Door welke oorzaken geschiedt dit ? 
Het is een vanzelf sprekend feit, dat dit vraagstuk totnogtoe als 
zuiver historisch beschouwd werd; de gegevens, die de palaeonto- 
logie leverde waren zoo rijk en zoo veelvuldig, dat hun opeen- 
hooping in DARWINS tijd ongetwijfeld overweldigend geweest is en 
als een der belangrijkste factoren in den overwinningstocht van de 
Origin of species aan te merken valt. Maar zooals bij nadere ont- 
leding van het vraagstuk blijkt, is dit geenszins enkelvoudig; door 
WILCKENS werd er dan ook (1911) de aandacht op gevestigd, dat 
het probleem van het verdwijnen van bepaalde vormen een geheel 
ander is dan dat van het uitsterven van bepaalde vormengroepen. 
Het eerste is een proces, dat nog in onze dagen waargenomen kan 
worden en waarvan uitingen in historischen tijd bekend zijn (Dodo, 
Reuzenalk, e.a); het tweede is een natuurverschijnsel, dat tot de 
palaeontologie, dus tot de palaeohistorie behoort en bij tijden toen 
buitengewoon ingrijpend optrad (Dinosauriërs, Ammonieten, Trilo- 
bieten). De historische aard van deze beide problemen brengt met 
zich, dat hun beantwoording. op zuivere waarnemingsgronden ge- 
