HOOFDSTUK III. 
Het verschil tusschen kernchimèren en mendelende 
bastaarden. 
Het is, na het voorgaande, wel niet aan twijfel onderhevig, dat de, 
door ons onderzochte Oenotheren alle kernchimèren zijn. Soorten 
bestaan bij hen niet, hun constantheid is slechts schijn. Alle kruisen, 
ook bij zelfbevruchting, verschillend geaarde gameten, Lamarckiana 
b.v. steeds een gaudens- met een velans-gameet. Evenmin als soorten 
bestaan bij de Oenotheren bastaarden, want de Oenotheren vormen — 
afgezien van de gameten, die aanleiding geven tot het ontstaan van 
mutanten — geen andere gameten dan die, uit welker vereeniging 
zij ontstonden, terwijl bastaarden dit wel doen. Absoluut zuivere 
kernchimèren zijn de Oenotheren echter niet, want dan moesten zij 
in het geheel geen andere gameten vormen, dan die uit welker ver- 
eeniging zij waren ontstaan. 
Wij moeten dus trachten uit te vinden wat de oorzaak van het 
principieele verschil tusschen een kernchimère en een bastaard is 
en wat de oorzaak van het ontstaan der zoogenaamde mutanten. 
Definitief oplossen kunnen wij deze vragen nog niet; het komt 
__mij voor, dat het Oenothera-probleem in een stadium is gekomen, 
waarin zeer nauwkeurig cytologisch onderzoek noodig is om veel 
duidelijk te maken en dat er inderdaad alle hoop is, dat dit tot de 
volledige verklaring der waargenomen feiten kan leiden. Als werk- 
hypothese kan daarbij het volgende schema worden gebruikt: 
1. bij de kernchimèren blijven de ouderlijke chromosomen in den 
regel bijeen, zoodat slechts gameten van denzelfden aard ont- 
staan als die uit welker versmelting de Oenothera ontstond. 
2. bij de bastaarden worden de ouderlijke chromosomen over 
verschillende gameten verdeeld, zoodat veelal een groot aan- 
tal verschillende gameten ontstaan, die — met uitzondering 
