DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMEREN. 43 
O. lanceolata 19A6 is gekenmerkt door: 
le. de zeer spitse, betrekkelijk smalle, zeer lang gesteelde, rozettenbladeren. 
2e. de witte middennerven der rozettenbladeren. 
Is rozet gebleven. 
PROEFNUMMER 19B. O. biennilaeta 2 x O fallax à. 
Daar O. biennilaeta in haar eicellen albicans- en gaudens-ga- 
meten en fallax in haar pollen rubens- en velans-gameten vormt, 
waren de volgende combinaties te verwachten: albicans velans 
(biennivelutina), albicans rubens (biennis) en gaudens velans (La- 
marckiana), want de 4° mogelijke combinatie: gaudens rubens is 
onbestaanbaar. 
Inderdaad werden drielingen verkregen en wel de verwachte nl.: 
16 typische biennivelutina’s, Al: typische Lamarckiana’s, en 2 
typische biennis; bovendien echter, door het bij fallax gebruike- 
lijke uitwisselen van den roodfactor: 10 roodnerf-velutina’s en 17 
roodnerf-Lamarckiana’s en door verdere uitwisseling nog | nova 
13B64 en 1 linearis 19B24. 
O. nova is reeds vroeger beschreven en behoeft dus hier slechts 
te worden genoemd; O. linearis moet beschreven worden, omdat 
de verschillende aldus genoemde planten geenszins identiek be- 
hoeven te zijn; de naam /inearis is geheel provisorisch en wordt 
gebruikt voor alle segregonten met lijnvormige bladeren. 
O. linearis 19B24 is gekenmerkt door: 
le. de zeer smalle rozettenbladeren met witte middennerven. 
2e. de minder smalle overige bladeren met witte middennerven. 
3e. het ontbreken van roode stippels op de stengels. 
Is niet in bloei gekomen. 
PROEFNUMMER 20A. O. fallax 2 x O. biennivelutina 6. 
Daar fallax in de eicellen velans- en rubens-gameten vormt en 
biennivelutina in haar pollen slechts velans-gameten, was alleen 
rubens velans — O. fallax te verwachten, daar velans velans on- 
bestaanbaar is. : 
Slechts 3 kiemplantjes werden verkregen, van welke aangeteekend 
werd: „zeker geen velutina’s.” Zij stierven na het uitplanten door 
het zeer droge voorjaar; waren waarschijnlijk alle drie. fallax. 
