34 DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMEREN. 
Wij stonden nu voor de moeielijkheid, die een ieder ontmoet 
als hij Linneonten begrenzen wil: ten slotte vormt men zich, wat 
de Duitschers noemen een Gesammtbild en gaat dan naar den habitus 
onderscheiden, en zoo konden ook wij de roodnervige Lamar- 
ckiana’s, zelfs als hun bloemen wat klein uitgevallen waren, toch 
habitueel van fallax onderscheiden of — juister — het Gesammtbild, 
dat wij ons van Lamarckiana gemaakt hadden, van dat welk wij 
ons van fallax gemaakt hadden onderscheiden; in gevallen van 
twijfel rekenden wij planten met dikke stempellappen tot fallax, met 
dunne tot Lamarckiana. 
Ook onder de witnerven moest, toen zij gingen bloeien, eene 
verdeeling worden gemaakt; 22 van deze waren inderdaad typische 
Lamarckiana’s, 21 echter hadden fallax-bloemen en werden door 
ons als witnervige fallax geteld — ik herhaal dat niet alle planten 
dit jaar tot bloei kwamen — van die welke bloeiden -onderscheid- 
den wij dus: 
22 typische Lamarckiana’s 
23 typische fallax (één van deze had bizonder donkere bloemen) 
16 roodnervige Lamarckiana's 
21 witnervige fallax. 
Ook als men in het midden laat of de indeeling der 37 laatste 
planten in 16 roodnervige Zam. en 21 witnervige fallax juist is, dan 
nog blijft het feit bestaan, dat als men de niet-verwachte combi- 
nanten als mutanten telt, deze ten getale van 37 op een totaal van 
82 planten voorkwamen; de mutatie-coëfficient bedroeg dus iets meer 
dan 450/,, dus een geval, dat BARTLETT als massa-mutatie zou aan- 
duiden. 
Beide verschijnselen berusten hier, zonder twijfel, op een uitwisse- 
ling tusschen de verschillende complexen, tengevolge waarvan de 
grens tusschen de Lamarckiana’s en de fallax-planten slechts arbi- 
trair te trekken is. 
Die uitwisseling schijnt tusschen de complexen velans en rubens 
der, hier als vader gebruikte, fallax al bizonder gemakkelijk te ge- 
schieden, ten minste bij al onze kruisingen met fallax — onver- 
schillig of deze als vader of als moeder gebruikt werd — traden 
onverwachte roodnerven op. Waarschijnlijk vindt ook gemakkelijk 
uitwisseling tusschen het velans- en rubenscomplex plaats en is 
deze de oorzaak van het optreden van „mutanten” bij zelf bevruchte 
