32 DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMÈREN. 
der Oenotheren is aangetoond, mag men natuurlijk niet langer van 
zuivere rassen spreken, waarmede de conclusie van DE VRIES ver- 
valt, al blijft natuurlijk het feit bestaan. - 
Maar ook HERIBERT NiILSSON'’s gevolgtrekking uit het feit, dat 
verschillende Lamarckiana-individuen verschillende constitutie be- 
zitten, behoeft niet juist te zijn. 
Zelfs als wij aannemen, dat O. Lamarckiana altijd niets dan 
een zuivere velans-gaudens kernchimère is, dan nog zou de moge- 
lijkheid bestaan, dat zij den eenen keer andere mutanten en in ver- 
schillend percentage vormde dan den anderen. 
Klaarblijkelijk toch is de affiniteit tusschen de velans- en gaudens- 
complexen gering, juist daardoor blijven zij in den regel onver- 
anderd. Wat is nu plausibeler dan aan te nemen, dat uitwisseling 
van factoren tusschen die beide complexen — naar alle waarschijn- 
lijkheid toch de oorzaak is van het optreden van de meeste segre- 
gonten (want de meeste hebben hetzelfde aantal chromosomen als 
de moederplant, uit welke zij ontstonden) — onder bepaalde omstan- 
digheden. b.v. gunstige temperatuur gedurende den tijd, dat de 
beide complexen te zamen zijn in de gonotokont, of gedurende 
eene andere kritische periode, gemakkelijker plaats grijpt dan onder 
andere omstandigheden ? Het verschillend gehalte aan segregonten, 
ja zelfs het optreden van verschillende segregonten bij verschillende 
individuen — die toch nooit onder volkomen gelijke omstandig- 
heden verkeeren — ware dan ook bij gelijke genotypische samen- 
stelling dezer individuen. aannemelijk. 
O. murilaeta coerulea ex proef 7. 
Slechts één exemplaar van dezen vorm werd aangetroffen. Het is 
gekenmerkt door: 
le. de vooral in jeugdigen toestand duidelijk violette tint (echter veel geringer 
dan bij gracilis) van de breede rozettenbladeren. Bij koude kunnen deze 
vuurrood worden. 
2e. de violette tint der middennerven zoowel van de rozettenbladeren als 
van de met deze in vorm vrijwel overeenkomende stengelbladeren, die 
echter later zoo gering wordt, dat de middennerven wit schijnen, hoewel 
zij dit nooit volkomen worden. 
3e. de stengeltoppen zijn roodgestippeld, de jonge bladtoppen opvallend rood- 
gekleurd. 
4e. de lichtgele kelkbladeren vertoonen geen anthocyaan, het groen-gele hy- 
panthium eenig anthocyaan aan de basis. 
