

Sg a me mm mag = rn re nn 
DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMEREN. 31 
gepigmenteerde knoppen van de murivelutina’s van deze cultuur, 
vergeleken met de sterk gepigmenteerde der zelfbevruchte murive- 
lutina’s uit cultuur n°. 5. 
De verklaring van dit verschijnsel is deze: 
De maeder van deze cultuur was muricata 68.2 (1917), die in het 
rozettenstadium op 5 April 1917 te Zandvoort werd verzameld en, 
in Bennebroek uitgeplant, nog datzelfde jaar normaal bloeide d.w.z. 
met roodgestreepte kelkbladeren en eenigszins rood hypanthium. 
De grootmoeder der kinderen van de zelfbevruchte /aeta’s, dus 
van de planten van cultuur 5. 1918, die opvallen door de intensief 
roode knoppen en het roode hypanthium daarentegen was een plant, 
verkregen uit muricata-zaad, dat in den herfst van 1914 te Bloemen- 
daal werd verzameld, en dat geregistreerd werd als 1915 7.1 en in 
1916. 134 bloeiende planten gaf. Die grootmoeder was gekenmerkt, 
zooals uit de bewaard gebleven teekeningen blijkt, door vuurroode 
kelkbladeren, en vuurrood hypanthium, een groenen maar roodge- 
stippelden stengeltop en groene vruchten. 
Zelfs als wij in aanmerking nemen, dat de koude herfstdagen de 
hoeveelheid anthocyaan bij grootmama hebben doen toenemen, dan 
mag toch wel worden aangenomen, dat deze muricata in bizondere 
mate anthocyaan-rijk was en wordt hierdoor het hooge gehalte van 
bloemknoppen der murivelutina’s uit cultuur 1918. 5, vergeleken met 
die van cultuur 1918. 7, gereedelijk verklaard. 
Zelfs geeft dit steun aan de meening der geringe veranderlijkheid 
der complexen bij de kernchimèren bij hun doorgang door combi- 
naties met anders geaarde complexen, terwijl tevens blijkt, dat kern- 
chimèren, naar uiterlijke kenmerken tot Linneonten samengevat, even- 
goed als andere Linneonten heterogeen zijn, hun individuen dus 
onderling genotypisch niet volkomen identiek behoeven te zijn. Hier- 
mede zou dus steun worden verleend aan de opvatting van HERIBERT 
NıLsson, dat verschillende Lamarckiana-individuen niet identiek 
zijn, wat, volgens hem, volgt uit het feit, dat verschillende Lamar- 
ckiana-individuen verschillende „mutanten” en in verschillend per- 
centage voortbrengen. 
Aan dit feit op zichzelf is wel niet te twijfelen; DE VRIES rappor- 
teert zelfs nog veel opvallender verschillen dan HERIBERT NILSSON 
en besluit daaruit, dat twee individuen van een zuiver ras een ver- 
schillend mutatievermogen kunnen bezitten. Nadat de kernchimerie 
