30 DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMEREN. 
in vorm vrijwel overeenstemmen, de rozettenbladeren zijn echter oneindig 
meer intensief violet dan de stengelbladeren. 
2e. de violette kleur der middennerven van de bladeren, eveneens veel in- 
tensiever bij die der rozetten dan bij die van de stengels. 
3e. de roode stippeling der stengels en de opvallend rood-violette kleur van 
den geheelen hoofdstengel zoowel als van de zijtakken, en de gebogen 
stengelspitsen. 
4e. de intensief-roode strepen op de kelkbladeren en het intensief-roode hy- 
panthium. 
5e. de intensief gele kleur der ’s avonds vlak uitgespreide bloemen, die in 
grootte ongeveer het midden houden tusschen de zeer kleine muricata- 
bloemen en de toch ook niet groote hiennis-bloemen. 
6e. de stijlen zijn nooit langer, meestal zelfs korter dan de helmdraden, de 
stempellappen voor zoo’n kleine bloem zéér dik. 
Te. de jonge vruchten zijn rood. : 
8e. goed pollen is schijnbaar rijkelijk voorhanden. 
Klaarblijkelijk veroorzaakt het curvans-complex violette kleur en 
omgebogen stengeltoppen; de invloed van het velans-complex is, 
doordat het o.a. in het doen ontstaan van roode stippels op de sten- 
geltoppen met het rigens-complex overeenkomt, hier niet nate gaan. 
PROEFNUMMER 7. O. muricata 2 X O. Lamarckiana 6. 
De veronderstelling, dat muricata eene kernchimere is, die uit- 
stuitend rigens-eicellen vormt en Zamarckiana eene, die in het:pol- 
len velans- en gaudens-gameten maakt, leidde tot de verwachting, 
dat wij in deze cultuur de combinaties rigens velans = murivelu- 
tina en rigens gaudens — murilaeta zouden zien optreden. 
Inderdaad verkregen wij: 80 murivelutina’s en 30 murilaeta’s en 
behalve deze slechts één afwijkende plant, die wij murilaeta coerulea 
hebben genoemd. 
Uit dit resultaat zou men de conclusie kunnen trekken, dat de 
gekruiste Lamarckiana op 110 pollenkorrels 80 velanskorrels en 
30 gaudenskorrels had gevormd, eene veronderstelling, die echter 
alleen dan juist zou zijn, indien bewezen ware, dat beide soorten 
van pollen even snel kiemden en even snel groeiende pollenbuizen 
vormden en dus tegelijk de rigens-eitjes bereikten d.w.z. gelijke be- 
vruchtingskansen hadden | 
De murilaeta’s en de murivelutina’s, uit deze kruising verkregen, 
zijn van zelfbevruchte murilaeta’s en murivelutina’s hoogstens te 
onderscheiden door de gelijkmatiger bloemgrootte en de minder sterk 
