DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMEREN. 29 
Het ware zeer fraai, indien men alle kruisingsresultaten onder één 
gezichtspunt kon brengen, maar vóór men eene zoodanige vergelijking 
maakt, behoorde vast te staan, dat wat bij de Erophila’s geschiedt 
op geen andere wijze kan worden verklaard en dit is geenszins het 
geval. Ik ken de Erophila-kruisingen niet uit eigen ervaring en dat 
maakt een oordeel zeer moeielijk, zeker is echter, dat van een te 
gronde gaan van gonen en van het niet-levensvatbaar zijn van zekere 
combinaties — zoo algemeen bij de Oenotheren — bij Erophila niets 
bekend is, en dat ROSEN’s resultaten zeer goed te verklaren zouden 
zijn, als men aanneemt, dat bij Erophzla echte bastardeering; gevolgd 
door apogamie — zooals bij Hzeracia bekend is — plaats grijpt. 
PROEFNUMMER 6. O. Lamarckiana 2 X O. muricata ö. 
De veronderstelling, dat Lamarckiana eene kernchimère zou zijn, 
die in de eicellen gaudens- en velansgameten vormt en muricata 
eene, die slechts curvansgameten in het pollen vormt, deed ver- 
wachten, dat deze cultuur kruisingstweelingen zou opleveren n.l. de 
combinanten velans curvans = gracrlisen gaudens curvans== coerulea. 
De smalbladigheid van alle verkregen exemplaren wees er reeds 
dadelijk op, dat alle gracilis-planten zouden zijn, welk vermoeden 
bij den bloei bevestigd werd. Dit is zonder twijfel aan den geringen 
omvang der cultuur — slechts 8 planten werden verkregen — te wijten. 
Het meest opvallende verschijnsel was de violette kleur der blad- 
rozetten, die wij — daar wij deze nog bij geen enkele andere kruising 
hadden waargenomen — aan den invloed van het curvans-complex 
meenden te moeten toeschrijven. Dat wij ons hierin niet vergisten, 
blijkt wel daaruit, dat overal, waar wij bij onze kruisingen een 
curvans-complex invoerden, de blauwviolette kleur bij de combinanten 
optrad en wel komt deze op zóó opvallende wijze tot uiting, dat 
één enkele blik op het meer dan een kwart bunder groote, met 
Oenothera beplante, terrein de rijen, waarin het curvans-complex aan- 
wezig was, deed ontdekken. De violette kleur der bladeren van onze 
gracilis wordt naarmate de planten ouder worden steeds minder 
intensief, zoowel boven de middennerf als boven het bladmoes, maar 
blijft toch zichtbaar. 
O. gracilis ex proef 6. 
Hoofdkenmerken zijn: 
le. de violette kleur der smalle rozettenbladeren en der stengelbladeren, die 
