DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMÈREN. 27 
Se. de bloemen zijn donkerder geel dan die van murilacta en openen zich 
’s avonds vroeger dan deze. De bloemen zijn vrij verschillend in grootte, 
zonder dat dit grootte-verschil een verschil in pigmentatie van den kelk mede- 
brengt, wel zijn natuurlijk de knoppen van de grootbloemige exemplaren 
langer; deze zijn tevens smaller waardoor zij, in verhouding, spitser zijn 
dan die der klein-bloemige individuen. Zuivere scheiding tusschen klein- 
bloemige en grootbloemige zou wel onuitvoerbaar blijken, eerder zou men 
met wat geven en nemen drie groepen: eene klein-bloemige, eene groot- 
bloemige groep en een groep met bloemen in grootte tusschen deze beide 
instaande, kunnen maken. De bloemen zijn ’s avonds vlak uitgespreid. 
6e. de stijl is hoogstens zoo lang als de helmdraden, de stempellappen zijn 
vrij dik. 
7e. de vruchten hebben duidelijk 4 roode overlangsche strepen. 
8e. het pollen is schijnbaar goed. 
Deze Fy is zeker niet homogeen — enkele opvallend groot- 
bloemige vormen, zou men zelfs tot een afzonderlijke Linneon 
kunnen brengen, — toch aarzel ik niet murivelutina en muri- 
laeta, evenals OÖ. Lamarckiana als kernchimèren te beschouwen, 
die gameten vormen, in hoofdzaak gelijk aan die, uit welke zij 
ontstonden. 
Dat blijkt voldoende uit het feit, dat allerlei kruisingen met mu- 
rilaeta en murivelutina uitgevoerd, wier resultaat voorspeld werd, 
op grond van hun aangenomen kernchimerie, inderdaad het voor- 
spelde resultaat gaven; dit 7” alle essentieele opzichten onveranderd 
blijven van de natuur der gameten is iets fundamenteel verschil- 
lends van wat by bastaarden geschiedt. Wie hier aan twijfelt trachte 
maar eens bv. Antirrhinum majus te kruisen met A. glutinosum, 
de F, van deze met A. /banezy? en het resultaat te voorspellen. 
Kruisen wij daarentegen O. biennis x O. Lamarckiana en de beide 
in F; ontstaande vormen biennilaeta en biennivelutina met O. mu- 
ricata, dan valt het gemakkelijk te voorspellen, dat biennilaeta X 
muricata (proef 26B) muricatoides en coerulea moet geven, bienni- 
velutina X muricata (proef 27B) muricatoides en gracilis. 
Het is mij daarom onbegrijpelijk, dat RENNER — mijne opvatting 
der kernchimerie bestrijdend — in de Flora Neue Folge Bd. XI. 
1918, p. 665 zegt, dat de ,F,; Keimzellen den P-gameten in keinem 
Fall auch nur annäherend entsprechen”. Daarmede toch bestrijdt 
hij niet alleen mijne opvatting, maar ook zijne eigene, want hij zelf 
beschouwde als een der beste bewijzen voor zijne opvatting der 
