24. DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMEREN. 
5e. door de veel grootere verschillen in bloemgrootte bij verschillende exem- 
plaren dan bij biennilaeta onderling. Bepaald opvallend zijn de groot- 
bloemige exemplaren, die in dit opzicht O. Lamarckiana naderen, maar 
minder lange stijlen hebben. Hoewel het niet wel mogelijk zou zijn de 
exemplaren, naar de bloemgrootte, in scherp gescheiden groepen te schei- 
den, zou het — met wat geven en nemen — wel mogelijk zijn 3 groepen: 
een kleinbloemige, eene met midden-soort groote bloemen en een groot- 
bloemige groep te vormen '). Het geel der petala is wat donkerder dan dat 
van de biennilaeta-bloemen, bereikt echter de intensiteit van die van fallax 
niet. ’s Avonds zijn de bloemen geheel uitgespreid, zij openen zich belang- 
rijk vroeger dan die van biennilaeta. 
6e. de stijl is wat langer dan de helmdraden, de stempellappen zijn vrij dik. 
7e. de vruchten hebben 4 overlangsche roode strepen, die echter weinig in- 
tensief van kleur zijn. 
8e. de antheren bevatten goed pollen. 
Uit een en ander blijkt, dat het velans-complex wel anthocyaan 
veroorzaakt, maar niet in staat is de middennerven der bladeren 
rood te kleuren; de roode kleur der middennerven bij O. fallax 
is dus wel aan de rubens-gameet te danken, en dit complex ver- 
oorzaakt ook wel de roode kleur der middennerven bij O. biennis, 
want albicans vormt, blijkens het gevondene bij O. biennilaeta, geen 
anthocyaan. 
Hoewel er weinig twijfel aan is, dat al deze Fy planten door een 
systematicus tot één Linneon zouden worden vereenigd, zoo dient 
toch te worden opgemerkt, dat er grootere verschillen tusschen de in- 
dividuen onderling bestaan, dan tusschen die van bv. O. Lamarckiana, 
O. biennis of O. muricata onderling; van een ook maar ceninszins 
volledig mendelen is echter geen sprake. 
O. linearis ex proef 3. 
Slechts één exemplaar van deze segregonttrad op; het is geken- 
merkt door: 
5 
le. de zeer smalle en lange rozettenbladeren ; ook de stengelbladeren zijn smal, 
maar korter. 
2e. door de witte middennerven, zoowel bij de rozetten- als bij de stengel- 
bladeren. 
3e. door de roode stippels op de stengels en de algemeen diffuus Ba kleur 
der stengeltoppen. 
4e. door de korte en dikke bloemknoppen, zonder anthocyaan op de kelkblade- 
ren en het gele hypanthium. 
Se. door de kleine bloemen met niet geheel aaneensluitende petala. 


1) Ditzelfde werd reeds in 1912 door mij geconstateerd. 



