DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMÈREN. 17 
Dit kenmerk van O. Lamarckiana schijnt echter aan DE VRIES’ aan- 
dacht te zijn ontsnapt, ten minste RENNER neemt aan, dat niet-achten 
van dit kenmerk de aanleiding is geweest, dat DE VRIES de in som- 
mige kruisingen optredende /aeta-vormen voor Lamarckiana's aanzag. 
Ons zou ook zonder het stippelkenmerk geen verwarring van 
O. biennilaeta met O. Lamarckiana kunnen passeeren, omdat onze 
biennilaeta’s geen roode strepen op de kelkbladeren vertoonen, 
terwijl deze bij onze Lamarckiana's zeer duidelijk zijn, maar voor 
DE VRIES was dit geen differentieel kenmerk, omdat de kelkbladeren 
zijner Zamarckiana’s eveneens ongestreept zijn. Uit dit alles blijkt 
wel, dat men de aanduiding „Lamarckiana” slechts als de aandui- 
ding van een Linneon mag beschouwen, waarbinnen nog wel degelijk 
verschillen voorkomen, wat trouwens reeds door HERIBERT NILSSON 
is aangetoond. 
Bij onze biennivelutina’s daarentegen is wel roode streping der 
kelkbladeren in meerdere of mindere mate aanwezig, zoodat ook 
dit kenmerk aan het velans-complex gebonden schijnt te zijn, wat 
bevestigd wordt door eene vergelijking van O. murilaeta met O. mu- 
rivelutina, bij welke eerste de kelk geheel of althans zoo goed als 
geheel anthocyaan-vrij is, terwijl de roode strepen bij murivelutina 
in hooge mate opvallend zijn. 
Dat in de kelk van O. murilaeta soms ook sporen van anthocyaan 
voorkomen, kan het gevolg zijn van het in deze kernchimère aan- 
wezige — van ©. muricata afkomstige — rigenscomplex, want ook 
O. muricata heeft in de kelk sporen van anthocyaan, soms zelfs dui- 
delijk roode strepen. Men ziet uit een en ander hoe een zorgvul- 
dige vergelijking van verschillende kernchimèren — dank zij juist 
het bijéén blijven der complexen bij deze organismen — ons soms 
in staat stelt vast te stellen, welke eigenschappen bij hen door het 
eene en welke door het andere complex tot uiting komen. 
Oenothera lata ex proef 1. 
Alle /ata’s, ten getale van 14, uit proef n°. 1 verkregen, zijn — 
in tegenstelling met die uit zelfbevruchte Zamarckiana’s verkregen 
— gekenmerkt door het bezit van roode blad-middennerven, een 
kenmerk, dat dus wel door het rubens-complex in hen gebracht is. 
De belangrijkste kenmerken van O. lata zijn: 
le. de breede en stompe, bijna overdreven bobbelige rozettenbladeren. 
2e. de zeer duidelijk roode kleur van de middennerven, zoowel der rozetten- 
Genetica. 2 
