108 BOEKBESPREKING. 
De frissche kijk op de algemeene vraagstukken, die den oud- 
_Griekschen geest kenmerkte, onderscheidde al vroeg tusschen aanleg 
en aanleer, waar het menschelijke karaktereigenschappen betrof. Ook 
richtte die geest zich al in de oudste tijden op de eigenlijke over- 
erving. HIPPOCRATES en verscheidene anderen baanden reeds een 
spoor, waarin DARWIN later door zou’ gaan, nl. van de pangenesis. 
Elk deel van ’t lichaam brengt zijn eigen „zaad” voort. ARISTOTELES 
vertegenwoordigt de hier scherp tegenoverstaande opvatting, dat-het 
„zaad’ niet uit alle deelen komt, maar naar alle deelen toegaat. Had 
ARISTOTELES niet vastgezeten, evenals alle Ouden, aan de leer van 
de erfelijkheid van verworven eigenschappen, zou hij bijna ons tegen- 
woordig standpunt hebben bereikt. Hij dacht, dat bij het ontstaan 
en de ontwikkeling van het organisme een deel van het ,,zaad” over- 
blijft, dat in hoofdzaak gelijkt op het verbruikte gedeelte, en dat 
deze rest de oorsprong is vdn het nieuwe „zaad”. Hierdoor ont- 
staat de vaak voorkomende gelijkenis van ouders en kinderen. 
Het groote verschil tusschen de oude zienswijze en de tegen- 
woordige ligt natuurlijk in het onderscheid tusschen scnaiynp en 
phaenotype, dat de Ouden niet maakten. 
Het standpunt, dat de wijsgeer PLATO innam inzake de erfelijk- 
heid staat zeer dicht bij dat van de meeste eenzijdig-litterair ont- 
wikkelde personen van den tegenwoordigen tijd, al drukt hij zich op 
in onze oogen zonderlinge wijze uit. Hij stelt het voor alsof er ver- 
schillende „metalen” in de menschelijke natuur zijn gemengd, goud, 
zilver, ijzer en koper. Een goudhoudend persoon kan evenwel kin- 
deren krijgen met een gehalte aan ijzer of koper en ook omge- 
keerd. Op dit punt komt PLATO dus in zooverre nabij ons tegen- 
woordig inzicht, dat het phaenotype geen volledige weerspiegeling 
van het genotype behoeft te zijn. Maar PLATO had tevens de op- 
vatting, dat opvoeding en onderwijs de natuur geheel kunnen om- 
vormen. Niet alleen, dat een goede opvoeding een kind beter kan 
maken dan zijn vader, maar ook, dat deze verbetering door verdere 
geslachten heen cumulatief overgeërfd wordt. 
PLATos zonderlinge theorieën over het nuttige van huwelijken met 
personen van omgekeerde karakteraanleg, en zijn „menschenstoe- 
terij -plan mogen een afschrikwekkend voorbeeld zijn voor onze 
eugenisten. 
Over de voortplanting bestonden bij de oude Grieken drie ver- 
