110 BOEKBESPREKING. 
De teeltkeus is het voornaamste werktuig. Als b.v. kleinzadigheid bij 
boonen een nuttige eigenschap is, zullen de boonen tot zekere grens 
kleinzadiger worden. Hierbij wordt a priori aangenomen, dat die 
kleinzadigheid erfelijk is. Dit deed DARWIN. Hij ging zoover in het 
aannemen van de erfelijkheid van ongeveer alles, dat hij ook voor 
persoonlijk verworven eigenschappen normaliter erfelijkheid aan- 
nam. Hij formuleerde dit in zijn pangenesis-hypothese, waarbij hij 
dus het spoor van H1PPOKRATES — EPIKURUS—LUCRETIUS volgt. Op het 
geheele gebied van de erfelijkheid bestonden in den tijd van DAR- 
WIN’s optreden een massa min of meer vage opvattingen : (LAMARCK, 
HOFACKER, WAGNER, LUCAS, LOUIS DE VILMORIN, Huxrey). Feitelijk 
heeft DARWIN hieraan geen nieuws toegevoegd. Hij ordende de 
begrippen, combineerde ze en vatte ze samen. Het leek, of er feitelijk 
niets meer over te zeggen viel. Hij sloot een tijdperk af en leidde 
de belangstelling van de erfelijkheid over op de evolutie, die dadelijk 
aller aandacht trok. Het gevolg was, dat er in de eigenlijke erfelijk- 
heidsleer een stagnatie ontstond en allerlei oudere opvattingen en 
conjecturen, of wel op geen kritische studie berustende glossen tot 
schijnbare waarheden werden verheven en met DARWIN's boeken 
overal werden verspreid. 
GALTON en WEISSMAN zijn de mannen, die hun bijdragen hebben 
geleverd in den overgangstijd, waarin het geloof aan de erfelijkheid 
van persoonlijke eigenschappen begon te tanen, en waaruit eindelijk 
en ten laatste ons tegenwoordig inzicht geboren zou worden. Het 
was oorspronkelijk GALTON’s bedoeling, de leer van DARWIN experi- 
menteel te steunen. Hij kwam wat de pangenesis betreft tot een nega- 
tief resultaat. Hij ontwierp vervolgens een nieuwe erfelijkheidstheorie, 
waarbij hij een continuiteit van het embryonaal blijvende deel der 
geslachtscellen aannam (stirpes). Hij breekt hiermede dus geheel met 
de HiPPOKRATES-DARWIN-opvatting en nadert sterk tot de aristotelische 
leer. Later behandelde GALTON de selectieleer, de vaste burcht van 
bet Darwinisme, en deze onderzoekingen en theorieën (GALTON’S 
erfelijkheidscoëfficient) zijn meer algemeen bekend geworden. De fout 
van zijn onderzoekingen ligt in het werken met gemengde populaties. 
Zooals alle statistiek, geeft zijn methode, die in onze oogen niets met 
erfelijkheidsleer te maken heeft, geen enkel inzicht in de oorzaken, 
zij constateert alleen bestaande feiten. 
WEISMANN, hoe zeer later ook tot overdreven en verwarde opvat- 
