Pee Sen 
BOEKBESPREKING. 111 
tingen afgedwaald, toen hij voor alle mogelijkheden in het ei een 
stoffelijke drager ging aannemen, heeft door zijn studiën veel leugens 
over de erfelijkheid van verworven eigenschappen opgeruimd. Zijn 
kiemplasmaleer lijkt in vele opzichten op GALTON’s stirps-continuiteit. 
ARISTOTELES zou zich in zijn graf omkeeren als hij wist, dat WEIS- 
MANN, na evenals GALTON de geniale idee van continuiteit der erfelijke 
factoren te hebben gehad, later alles weer bedierf door den potentieelen 
inhoud van de geslachtscellen te willen binden aan werkelijke be- 
staande „kiemen”. Het on-filosofische hiervan ligt in het feit, dat een 
moeilijk te verklaren verschijnsel van een geheel nooit gemakkelijker 
wordt door het toe te schrijven aan de samenwerking van kleine 
elementen van dat geheel, die zelf elk voor zich datzelfde ver- 
schijnsel vertoonen. Werkelijk heldere denkers als b.v. LUCRETIUS 
zagen zeer goed in, dat men op die wijze niet verder kon komen. 
Het gedeelte van JOHANNSEN’s boek, dat de gewone, den lezers 
van dit tijdschrift vertrouwde, elementaire zaken over genotypische 
eenheden, kruising, splitsing en nieuw-combinatie, koppeling en 
afstooting, geslachtsovererving en daaraan verbonden kwesties en 
„dergelijke behandelt, zal ik niet nader bespreken. Het is zeer vol- 
ledigen toch overzichtelijk. Het belicht natuurlijk de eigen onder- 
zoekingsresultaten van den schrijver sterk, maar blijft verder neutraal. 
Meer dan in andere dergelijke boeken is de Skandinavische litera- 
tuur aangehaald. Hierdoor wint het boek zeer in levendigheid. 
Zeer interessant is de kritiek op de proeven van KAMMERER, TOWER, 
BROWN—SEQUARD en anderen, en de theorieën van JAMES WARD 
en R. SEMON. 
Over de mutaties bevat het boek slechts weinig. Wat er staat 
vult nog geen zeven bladzijden. De nieuwste resultaten van het 
Oenothera-onderzoek waren bij het verschijnen van deze tweede 
druk van „Arvelighed” nog niet bekend. JOHANNSEN is geneigd, aan 
MORGAN’s proeven zeer groote beteekenis toe te kennen ; ook meent 
hij, dat door NiLtssoN—EHLE, en door hemzelf mutaties in zuivere 
lijnen met zekerheid zijn aangetoond. Voorloopig ziet hij in het 
woord mutatie niet veel anders dan een uitdrukking van onze 
onbekendheid met de oorzaken van een erfelijkheidsverschijnsel, 
al neigt hij over tot BATEson’s verklaring, dat als regel het verloren 
gaan van een genotypisch element er de oorzaak van is. 
Een slothoofdstuk is gewijd aan de moderne rashygiëne, de euge- 
