PROEVEN EN BESCHOUWINGEN OVER EVOLUTIE 
door Je Pr Lorsy. 
I. DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMEREN, 
door J. P. Lotsy, met medewerking van H. N. KooIMAN 
en M. A. J. GOEDEWAAGEN. 
HOOFDSTUK VI. 
MorGan’s Crossing-over Hypothese en het Genen-vraagstuk. 
Tusschen Moraan’s crossing-over hypothese, het genen-vraagstuk 
en de mutatie-leer bestaat een nauw verband, en velen, die niet meer 
aan de bewijskracht van de Oenotheren gelooven, zien in MORGAN’S 
werk over Drosophila ampelophila experimenteelen steun voor de 
mutatie-leer. Wij hebben in het vorige hoofdstuk reeds opgemerkt, 
dat het moeielijk is uit te maken wat MORGAN precies onder een mu- 
tant verstaat omdat hij den eenen keer ieder afwijkend type, dat 
optreedt, een mutant noemt; den anderen keer van „mutant-factors” 
en „mutant-genes” spreekt, welke laatste uitdrukkingen vrijwel met 
DE VRIES’ opvatting van mutatie overeenkomen, hoewel zijn neiging om 
een gen als een chemisch molecuul op te vatten, toch weer met deze 
laatste in strijd is. Hoe men echter de beteekenis van het woord mutant 
ook opvatten wil, een bewijs voor het ontstaan van mutanten in den 
zin van DE VRIES, kunnen MORGAN's proeven nooit leveren, omdat 
de zuiverheid van zijn uitgangsmateriaal allerminst vaststaat. 
Van MORGAN’s resultaten berusten op experimenteele gronden de 
volgende: 
I. Men moet onderscheiden tusschen de wijze waarop de genen 
over de voortplantingscellen worden verdeeld en de werking, 
die deze genen, gedurende de ontogenese der kinderen uit- 
oefenen. | 
Genetica. 
