114 DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMEREN. 
II. Er zijn evenveel groepen van aan elkaar gekoppelde eigen- 
schappen als er chromosomen in de haplonten zijn. 
HIL. De koppeling is niet absoluut. 
Zuiver hypothetisch daarentegen zijn: 
IV. De in MORGAN’s culturen optredende afwijkende individuen zijn 
mutanten. wy 
V. Aan stelling IV ligt de opvatting te gronde, dat homologe chro- 
mosomen identiek zijn. 
VI. De genen liggen in de chromosomen in één enkele rij of — 
zooals Trow het uitdrukt: „as if indeed they were numbered 
beads on a string, each having a definite locus of its own.” 
VII. De frequentie, waarmede crossing-over van een gen — d.w.z. 
overgang van een gen van het eene chromosoom op het andere, 
dat daarmede gedurende de synapsis een paar vormt — plaats 
grijpt, stelt ons in staat de ligging van dat gen in het betreffende 
chromosoom te bepalen. 
Laat ons nu deze punten één voor één — voor het oogenblik 
aannemend, dat genen inderdaad bestaan — nagaan. 
Punt I. Men moet onderscheiden tusschen de wijze, waarop de 
genen over de gameten worden verdeeld en de werking, die deze 
genen gedurende de ontogenese uitoefenen. 
Hoewel tegen dit voorschrift herhaaldelijk wordt gezondigd, valt 
toch aan de juistheid daarvan niet te twijfelen, zoodat bespreking 
overbodig is. Wel echter willen wij er op wijzen, dat MORGAN bij 
de bespreking hiervan er zeer terecht op wijst, dat men voorzichtig 
moet zijn, zonder zeer goede bewijzen, tot plasma-vererving te be- 
sluiten. Als waarschuwend voorbeeld haalt hij de proeven van TOYAMA 
met Bombyx mori, de zijdeworm, aan. Verschillende kenmerken van 
het bastaard embryo bleken bij deze volkomen gelijk aan de moeder 
te zijn, zoodat dan ook reciproke-kruisingen op zeer opvallende wijze 
verschillend waren. Kruiste men nl. een vrouwelijk dier, dat een 
domineerend kenmerk bezat met een — ten opzichte van dat ken- 
merk — recessief mannetje, dan vertoonden de F}-embryonen (die 
door het eihulsel doorschemerden, zooals de F‚-embryonen bij erw- 
ten door de zaadhuid heenschemeren) het domineerend kenmerk, 
terwijl in het geval van de reciproke kruising deze F,-embryonen 
het recessieve kenmerk vertoonden! Daar toch beide embryonen de 
constitutie DR moesten bezitten, leek het alsof hier zonder twijfel, 
— dna 
