DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMEREN. 115 
plasma-vererving plaats greep. Het merkwaardige was echter, dat de 
Fo-embryonen (in de eieren der F,-dieren) van beide reciproke krui- 
singen het domineerende kenmerk vertoonden, en F:-embryonen (in 
de eieren der Fo-dieren) voor 3/4 van het totale aantal het domi- 
neerende, voor 1/4 het recessieve kenmerk vertoonden. 
Klaarblijkelijk had men dus toch niet met zuivere plasma-vererving 
te doen ; mendelsche splitsing trad wel op, maar in plaats van in de 
2e eerst in de 3° generatie! Juist dit: eene generatie te laat optreden 
der splitsingsverschijnselen, bracht ToyAMA op het denkbeeld, dat wij 
hier niet met plasma-vererving, maar met een zeer vroegtijdigen in- 
vloed der kern op het eiplasma te doen hebben, welke kern op zoo 
forsche wijze haar stempel daarop drukt, dat de bevruchting dien 
indruk niet te niet kan doen. 
Daarom leggen D-vrouwtjes D-eieren, en vormen embryonen, die 
het domineerende kenmerk ten toon spreiden, onverschillig welke 
kern, bij de kruisbevruchting is ingevoerd; en leggen R-vrouwtjes 
R-eieren en behouden de daarin gevormde embryonen hun reces- 
sieve kenmerken, zelfs al zijn zij door kruising met een domineerenden 
vorm ontstaan. 
Zoo drukken ook de Fj-dieren — die dus, bij beide reciproke 
kruisingen DR zijn — hun stempel op het plasma, en vertoonen dus 
de door deze gelegde eieren en de in deze gevormde embryonen 
het domineerende kenmerk, niettegenstaande deze F-embryonen ten 
deele DD, ten deele DR, ten deele RR zijn. De splitsing, die in Fo 
zich moest uiten, vindt dus wel plaats, maar blijft onzichtbaar, omdat 
de F, DR-dieren reeds hun stempel op het plasma hebben gedrukt. 
Merkwaardig is nu zeer zeker — en daarop verzuimt MORGAN 
te wijzen — dat hier de invloed der DR-kernen al bizonder blijvend 
is, want deze F;-dieren leggen natuurlijk ten deele D- ten deele 
R-eieren ; de invloed der DR-kernen is dus door de reductie-deeling 
heen blijven bestaan. Daar echter uit deze, uiterlijk het domineerende 
kenmerk, als nawerking, vertoonende F,-embryonen, ten deele DD-, 
ten deele DR- en ten deele RR-dieren zich ontwikkelen, wier kernen 
hun stempel op het plasma drukken, leggen deze dieren eieren, die 
ten deele het D-, ten deele het R-kenmerk vertoonen en treedt dus 
in de Fs-embryonen (besloten binnen de door Fo-dieren gelegde 
eieren) het resultaat van de mendelsplitsing aan den dag. 
Nu is deze verklaring wel heel aardig gevonden, maar men moet 
