116 DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMEREN. 
toch niet vergeten, dat uit een en ander wel de groote invloed van 
de kern blijkt, maar dat uit het gevondene geenszins volgt, dat het 
plasma geenerlei invloed heeft. Waar begint en waar eindigt die in- 
vloed van de kern? Bij de P-dieren is dit duidelijk, deze zoowel © 
als hun eieren hebben eigenschappen overeenkomende met hun ker- 
nen, maar de F;-dieren, die DR zijn, maar D- en R-eieren leggen, 
hebben in hun eieren niet òf D- òf R-eigenschappen overeenkomende 
met hun kernen, maar DR-eigenschappen, overeenkomende met de 
kernen hunner somatische cellen. De nawerking overleeft hier dus 
zelfs de reductiedeeling! 
Wat ons echter hier het meeste interesseert, is, dat het vaststaat, 
dat de bastaard uit de kruising van een vrouwtje met recessieve 
eigenschappen, met een mannetje met domineerende eigenschappen, 
uitsluitend recessieve eigenschappen kan vertoonen, zoodat zelfs al 
ontstaat uit een vorm met recessieve eigenschappen, een andere met 
domineerende eigenschappen, daaruit nog geenszins volgt, dat wij 
met progressieve mutatie te doen hebben. 
Punt II. Er zijn evenveel groepen van met elkaar gekoppelde 
eigenschappen als er chromosomen in de haplonten zijn. 
MorGan’s resultaten spreken inderdaad voor deze opvatting. In 
de gameten van Drosophila ampelophila zijn 4 chromosomen aan- 
wezig en MORGAN vond 4 groepen van gekoppelde eigenschappen. 
Punt III. De koppeling is niet absoluut. 
Zoo is b.v. gele kleur van het lijf bij Drosophila in den regel ge- 
koppeld aan witte oogkleur en grijze kleur van het lijf aan roode 
oogkleur. Ware deze koppeling absoluut, dan zou men dus bij kruising 
van een grijslijf-roodoog vrouwtje met een geellijf-witoog mannetje 
(daar grijs over geel en roode oogkleur over witte domineert) in F, 
uitsluitend grijslijf-roodoogen moeten krijgen (wat men ook doet), 
en bij terugkruising van zoo’n F;-vrouwtie met een geellijf-witoog 
mannetje 500/, geellijf-witoogen en 50 0/, grijslijf-roodoogen zien op- 
treden. Inderdaad krijgt men dan echter 49.5 0) Srijslijf-roodoogen 
en 49.50/, geellijf-witoogen, totaal dus 99 0/9, waaruit blijkt, dat de 
koppeling in 10/, der gevallen verbroken moet zijn. Dat is dan ook 
inderdaad het geval, want 0.50/, der geellijf-dieren hebben roode 
en 0.50/, der grijslijf-dieren- witte oogen! 
Tegen de eerste drie stellingen, die op het resultaat van experi- 
menten berusten, is dan ook — zooals bij een experimentator van 
