118 DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMEREN. 
voor mutanten worden gehouden, doch slechts combinaties van reeds 
voorhanden , genen” (recte: chromosomen) zijn. 
Punt VI. De genen liggen in één ry in de chromosomen. 
Het behoeft wel geen betoog, dat dit eene bloote veronderstelling 
is, zelfs het bestaan van genen is door MORGAN niet aangetoond ; 
wat hij aangetoond heeft, is, dat één chromosoom verschillende 
kenmerken veroorzaakt resp. medeveroorzaakt. 
Punt VII. De frequentie, waarmede crossing-over plaats grijpt, 
stelt ons in staat de ligging van dat gen in het betreffende 
chromosoom te bepalen. 
Op onwederlegbare wijze heeft TRow aangetoond, dat hoever men 
ook met MORGAN wenscht mede te gaan, deze gevolgtrekking althans 
zeker onjuist is. Het zou ons te ver voeren, dit, voornamelijk mathe- 
matisch, bewijs hier te herhalen. Wie er zich voor interesseert kan 
het in het Journal of Genetics van 1916 vinden. 
Daar ik zoo dadelijk hoop aan te toonen, dat niet alleen het 
bestaan van genen niet bewezen is, maar dat bovendien de men- 
delsche splitsingsverschijnselen zonder de genen-hypothese kunnen 
worden verklaard, behoef ik MORGAN geenszins op den voet te 
volgen om zijne opvattingen te weerleggen. Ik wil echter op één 
belangrijk punt nog wijzen. 
In het reeds aangehaalde artikel van MoRGAN „The theory of the 
gene” Americ. Naturalist Sept. 1917 zegt hij op p. 521: ; 
„It has been said that by assuming enough genetic factors you can 
explain anything. This is true; and it is the greatest danger of the 
factorial procedure. If, for example, whenever one fails to account for 
a result, he introduces another factor to take care of what he can not ex- 
plain, heis not proving anything except that he is ingenious or only naive. 
To make good the introduction of another gene in mendelian work, 
its presence must he established by the same kind of evidence as that 
on which the existence of the original factors was established.” 
Daaraan ontbreekt het nu bij de crossing-over hypothese meerdere 
malen; van verschillende zijden is er reeds op gewezen, dat deze 
allerlei hulphypothesen vereischt om staande te blijven. Aan een — 
in verband met de boven aangehaalde woorden van MORGAN pre$- 
nant — voorbeeld wil ik dit aantoonen. 
In the Proceedings of the National Academy of Sciences of the 
U. S. A. van October 1917 is een artikel van MULLER „An- Oeno- 
