er A 
— eo 
DE OENOTHEREN ALS KERNCHIMEREN. 119 
thera-like case in Drosophila” opgenomen, waarin hij o. a. zegt: 
it is practically certain... that some (if not most) of the so-called 
mutations in O. Lamarckiana are but the emergence into a state of 
homozygosis, through crossing-over, of recessive factors constantly 
present in homozygous stock”, en waarin hij tracht te bewijzen, dat 
een zekere lethale factor, die het optreden van bepaalde homozy- 
goten verhindert, 10 units van het „normale” allelomorph in een 
bepaald chromosoom verwijderd ligt. 
Deze veronderstelling moest, volgens MorGAN’s hypothese, con- 
troleerbaar zijn, doordat dan bij die proef 900/, vliegen met een 
bepaalde vleugelstructuur, zoogenaamde „beaded flies’ moesten op- 
treden en 100/) normale vliegen. Dit geschiedt echter niet; om wat 
wél geschiedt onder eene formule te kunnen brengen, neemt MULLER 
nu aan, dat er in het betreffende chromosoom een factor cl aan- 
wezig is, die den lethalen factor belet over te kruisen. Van dezen factor 
nu zegt hij uitdrukkelijk : „Aside from its influence on crossing-over, 
no other effect of this factor has been discoverable.” De aanwezig- 
heid van dezen factor wordt dus verondersteld, uitsluitend om te 
verklaren, waarom de — door de theorie vereischte — crossing-over 
niet plaats greep. Zonder twijfel valt deze „verklaring” dus onder 
de rubriek „one can explain anything by assuming enough genetic 
factors.” ' 
