HOOFDSTUK VII. 
Het genen-vraagstuk. 
Tot aan MENDEL was het genen-vraagstuk, dat zeer oud is, doch 
in moderne tijden eerst door DAarwın’s pangenesis-hypothese aan 
de orde kwam, van volmaakt veronderstellenden aard. Geen schijn 
of schaduw van bewijs voor het bestaan dier kleine levende par- 
tikeltjes werd geleverd. 
Ook MENDEL zelf heeft — al hoort men vaak de tegenovergestelde 
meening verkondigen — niets bijgebracht tot steun van de genen- 
hypothese; hij heeft daartoe zelfs geen poging gedaan. 
MENDEL werkte met de kenmerken zelf en niet met hypothetische 
veroorzakers van deze. Uit zijn proeven besluit hij: 
„dass die Erbsenhybriden Keim- und Pollenzellen bilden, welche 
ihre Beschaffenheit nach allen constanten Formen entsprechen, welche 
aus der Combinirung der durch Befruchtung vereinigten Merkmalen 
hervorgehen.” 
Ook voor den reeds door MENDEL zelf afgeleiden regel: 
„Bezeichnet # die Zahl der charakteristischen Unterschiede an 
den beiden Stammpflanzen, so giebt 3" die Gliederzahl der Com- 
binationsreihe, 4" die Anzahl der Individuen, welche in die Reihe 
gehören, und 2" die Zahl der Verbindungen welche constant bleiben”, 
zijn geen hypothetische Merkmalträger of genen noodig. MENDEL 
gaf ons feiten en beschreef die op duidelijke wijze, maar verdiepte 
zich niet in de vraag wat nu eigenlijk de kenmérken veroorzaakte, 
wier vereeniging, uiteengaan en wedervereeniging hij waarnam. 
Datiseerst later en wel volkomen hypothetisch beproefd, door eerst 
aan te nemen, dat ieder kenmerk door een bepaald gen veroorzaakt 
werd — en toen dit niet bleek op te gaan — door aan te nemen, 
dat meerdere genen te samen één kenmerk of wel één gen meerdere 
kenmerken konden veroorzaken, ja MORGAN 1) gaat zelfs zoo ver van 
1) Am. Nat. Sept. 1917, p. 519. 

