HERWERDEN, OVER EENIGE NIEUWE OPVATTINGEN IN DE CELLEER. 131 
klassiek centrosoma in optima forma bevestigen kwam. Daar doken 
dus plotseling in het celplasma als speciale differentiaties van de 
cel centrosomen op. Elke samenhang met een moedercentrosoma, 
dat reeds lang tevoren bij de vorming der poollichaampjes het ei 
verlaten had, was onnaspeurbaar en zeer gekunsteld mocht het 
heeten nog eenig verband hiermede te willen zoeken. Die nieuw- 
gevormde dynamische centra in de cel deden, zelfs wat hun deelings- 
vermogen betreft, niet voor het permanente celorgaan, zooals dit 
zich bij de mitose gedraagt, onder. Toch was door deze ontdekking 
in de onverbiddelijke continuiteit van het centrosoma voor goed 
een bres geslagen. 
Onaangetast in haar waardigheid stond nog de kern met haar reeks 
van voorgeslachten, terugreikend tot . . . . ja tot wanneer? Tot haar 
staat van isolement, volgens de voorstelling van MERESCHKOWSKY, 
totdat ze in den oertijd in symbiose met een eveneens zelfstandig 
levend celplasma trad ? Of tot het fabelachtig verleden, toen zein 
den vorm van chromatinekorrels in alle naaktheid stond en eerst 
langzamerhand de bestanddeelen om zich heen verzamelde, die 
haar ingewikkelden bouw van heden deden ontstaan, zooals de 
hypothese van MINCHIN verlangt? Hoe het zij, haar verleden scheen 
vlekkeloos, wat continuiteit betreft; een schijnbare uitzondering 
vormden slechts de eigenaardig gedifferentieerde kernen der infu- 
soriën, waar de macronucleus in het celplasma wordt opgelost en 
door de generatieve kern wordt hersteld. Doch ook in dit geval is 
de nieuw gevormde macronucleus steeds materiaal, afkomstig van een 
kern, welke laatste weer door een moederkern wordt voorafgegaan. 
Moet men ook tegenover dit als bestendig opgevat gebeuren, 
heden toegankelijk zijn voor gewijzigde begrippen? Het is de waar- 
neming van de eicel der Hymenopteren, welke ons dwingt in andere 
richting te zien. Ik heb hier het oog op de pas gepubliceerde onder- 
zoekingen van P. BUCHNER in het Archiv f. microscopische Ana- 
tomie (Bd. 91, 1918, p. 1). 
Reeds in 1886 waren door BLOCHMANN accessorische kernen in 
het mierenei beschreven, door den schrijver zelf als knopvormingen 
van de kern beschouwd, door andere onderzoekers in latere jaren 
voor kernen van follikelcellen gehouden, welke in het ei waren bin- 
nengedrongen. BUCHNER heeft behalve bij het mierenei, bij een 
reeks van Hymenopteren dit verschijnsel onderzocht. Voet voor voet 
