132 HERWERDEN, OVER EENIGE NIEUWE OPVATTINGEN IN DE CELLEER, 
meent hij de genese van deze algemeen voorkomende accessorische 
kernen vervolgd te hebben en kan tot geen ander besluit komen, 
dan dat ze ter plaatse in het eiplasma of in het celplasma der voed- 
stercellen zonder onmiddellijke afhankelijkheid van de eikern ont- 
staan. Dat men inderdaad met kernen heeft te doen, blijkt uit de 
volkomen overeenkomst met den voor elke diersoort standvastigen, 
doch onderling zeer verschillenden bouw van de eikern. Alle over- 
gangen van basophile korrels tot korrels omgeven door een fijn 
linine-netwerk en kernmembraan zijn in het celplasma waar te nemen. 
De basophile korrel wordt tot kernlichaampje (karyosoma) van de 
nieuwe kern, welke — eenmaal gevormd — zich door insnoering: 
kan vermenigvuldigen. Een stroom van dergelijke chromatische kor- 
rels meent BUCHNER uit de voedstercel in de eicel te zien overgaan. 
Andere ziet men in de omgeving van de eikern zelf gelegen en dit 
verschijnsel gaat veelal gepaard met knopvorming van de zeer tal- 
rijke kernlichaampjes, welke zich binnen de eikern bevinden. Be- 
wijzen voor uittreden van deze elementen uit de kern werden ove- 
rigens niet gevonden, zoodat ook aan de mogelijkheid van een genese — 
der basophile korrels in het celplasma ter plaatse moet worden ge- 
dacht. De accessorische kernen, tijdens de eirijping ontstaan, ver- 
dwijnen weer door resorptie vóór het einde van dit proces. De ver- 
moedelijke rol, die ze spelen bij de dooiervorming, geeft BUCHNER 
aanleiding ze trophonuclet te noemen. 
Een generatieve beteekenis hebben de accessorische kernen der 
Hymenopteren dus niet en in dit opzicht kan het gemoed ge- 
rust zijn; het geloof in de waarschijnlijke overdracht door de kern 
van stoffen, die bij de overerving een rol spelen, wordt door deze 
mogelijke genese in het celplasma dus niet geschokt. Zijn het ten- 
slotte toch, zooals BUCHNER niet onwaarschijnlijk acht, uit de kern 
afkomstige stoffen, die deze trophonuclei leveren, dan zou dit een 
heuglijk feit zijn voor den morpholoog-cytoloog, die zweert bij de 
chromidienleer en een emissie van chromatine uit de rijpende eicel- 
kern als onomstootelijk feit aanneemt, ofschoon niemand hunner het 
uittreden tijdens het leven heeft waargenomen. Wie zich eenmaal 
overtuigd heeft, dat de fraaie rangschikking van korrels rondom de 
oöcytenkern, zooals men deze in het gefixeerde praeparaat ziet, in 
de levende cel tevergeefs wordt gezocht; dat tijdens het leven de 
korrels over het geheele celplasma liggen verspreid en eerst tijdens 
