HERWERDEN, OVER EENIGE NIEUWE OPVATTINGEN IN DE CELLEER. 133 
het afsterven der cel zich op de wijze der beschreven chromidien 
groepeeren, — is huiverig uit het gefixeerde praeparaat zulke vèr- 
strekkende conclusies te trekken als J. SCHAXEL en vele voorgangers 
uit de school van R. HERTWIG hebben gedaan. Blijken het daaren- 
tegen plaatselijk gevormde chromatinekorrels 1) te zijn, aan welke de 
vorming der trophonuclei is toevertrouwd, dan zou door dit onder- 
zoek van BUCHNER — indien het bevestigd wordt — een brug wor- 
den gelegd tusschen de basophile korrels der. bacteriën en de in- 
gewikkelde kernen der hoogere organismen. 
Men moet bekennen, dat de uitvoerige publicatie van BUCHNER 
met fraaie afbeeldingen verlucht, weinig plaats voor twijfel overlaat. 
De natuurlijke geneigdheid van menig waarnemer, wat naast elkaar 
gezien wordt, tevens genetisch met elkaar in verband te brengen, 
wekt bij den kritisch aangelegden lezer nog het verlangen een der- 
gelijke genese tijdens het leven te volgen. Wellicht stelt een ver- 
beterde techniek der weefselculturen buiten het organisme tot ver- 
vulling van dien wensch in staat. 
1) Dat de basophile korrels in het eiplasma evenals de kernchromatine 
uit nucleinezuurverbindingen bestaan, is bij het zeeappelei door digestie met 
nuclease aangetoond (Arch. f. Zellforschung, X, 1912, blz. 431). 
(Ingezonden 20 November 1918). 
