
KOOIMAN, OVERZICHT OVER ENKELE OENOTHERA-PROBLEMEN. 135 
experimenteele basis; ten tweede is er het Oenothera-vraagstuk, 
dat De Vries verklaart door middel van deze theorie en dat ten 
slotte misschien ermee vergroeid is. Duidelijk moet zijn, dat de 
mutatietheorie niet staat of valt met de bewijskracht van het materiaal, 
dat De VRIES tot zijn steun heeft aangevoerd. Ook bij andere Oeno- 
thera-soorten zijn mutaties waargenomen. Mede het belangrijkst in 
dit verband zijn de waarnemingen van SrToMmrs (19) aan O. biennis, 
waarbij hij uit zelfbevruchte O. biennis vormen zag optreden, 
mutanten, zooals deze ook uit ©. Lamarckiana door mutatie te- 
voorschijn komen: nanella en semi-gigas. De publicatie van deze 
feiten houdt intusschen kennelijk verband met de steeds meer op- 
dringende bezwaren tegen Oenothera Lamarckiana als bewijsmateriaal 
voor de mutatietheorie. De afstamming en herkomst van deze soort 
was te duister; daartegenover kon Sromps opmerken: „Unsere O. 
biennis ist eine anerkannt gute alte Art und innerhalb einer reinen 
Linie kann natürlich auch nicht die Rede sein von einer Spaltung, 
stattindend in Bezug auf Differenzen innerhalb der Art, wie sie 
von HERIBERT NILSSON verantwortlich gemacht wird für die Entsteh- 
ung der Mutanten aus seiner O. Lamarckiana.” 
Het was zeker een sterk argument, maar, gelijk we verderop 
zullen zien, bij de bespreking van de onderzoekingen van RENNER 
niet buiten twijfel afdoende. Voor DE Vries en Stomps had de 
mutabiliteit bij O. biennis echter nog verdere beteekenis daar ze 
meenden in deze soort een voorvader van O. Lamarckiana te 
zien, wat waarschijnlijk zou maken, dat de mutabiliteit van O. Lam. 
ouder zou zijn dan de soort zelve. 
Afgezien van de mindere zekerheid over soortzuiverheid, misten 
de onderzoekingen van BARTLETT (2) over Oenotkera pratincola, in 
dezelfde mate als die bij andere Oenothera-soorten de, zoozeer 
gezochte, vaste basis van betrouwbaarheid. 
De bezwaren, welke tegen de oplossing, door DE VRIEs gegeven, 
zijn gerezen, raken in den regel niet zoozeer de mutatie-theorie 
in haar fundamenten. Waar deze toch steunt op de eigenschappen 
der onafhankelijke stoffelijke eigenschapsdragers — pangenen — 
zouden grondige bezwaren tegen deze gericht moeten zijn: b.v. 
tegen hun stoffelijk bestaan; of tegen de aanname der verschillende 
toestanden: actief, labiel en inactief, waarin ze zich volgens de 
voorstellingen van De Vries kunnen bevinden of tegen het, als 
