— 
KOOIMAN, OVERZICHT OVER ENKELE OENOTHERA-PROBLEMEN, 137 
ingrijpende kritiek jaren na publicatie der theorie is gekomen. 
Toch werd reeds spoedig twijfel geuit aangaande de geschiktheid 
van het bewijsmateriaal, dat zonder nadere voorzorgen uit het 
wild in den proeftuin was overgebracht en voortgekweekt — aan- 
vankelijk zonder de eischen in acht te nemen, die men eerst door 
langdurige ervaring en nadenken, in later tijd aan nauwkeurig onder- 
zoek heeft leeren stellen. Terecht werd getwijfeld aan de soort- 
zuiverheid van O. Zamarckiana, welke allogaam is en als zeer vele 
Oenotheren zeer gemakkelijk hybridiseert. Daarbij komt, dat de 
soort alleen van Europeesche standplaatsen bekend is, al trachtte 
De Vries (25) in later jaren aan te toonen, dat ze oorspronkelijk in 
N.-Amerika — het vaderland der Oenotheren — in ‘t wild voor- 
kwam. Er was dus een zekere aanleiding de mogelijkheid of zelfs 
waarschijnlijkheid van hybriden oorsprong te onderstellen. 
Van dit standpunt uitgaande heeft BRADLEY MOORE Davis dan 
ook getracht Oenothera Lamarckiana door bastaardeering te 
verkrijgen (3, 4, 7). Achteraf bezien is dit een zeer onvruchtbaar 
ondernemen geweest. In de eerste plaats is het aantal Oenothera’s 
onnoemelijk groot, en de kans de ouders — indien O. Lam. een 
bastaard is — te paren daaraan evenredig klein. In de tweede plaats 
zou het verkrijgen van een phaenotypische Lamarckiana toch nog 
slechts een aanduiding eener mogelijkheid zijn. De matige resul- 
taten, die hij verkreeg, o. a. door kruising van Oenothera biennis 
met grandiflora en O. biennis met O. franciscana (7), kunnen dan 
ook geen argumenten leveren tegen Dr Vries’ bewijsmateriaal. 
Veel belangrijker is het werk van HERIBERT NILsson (13, 14), wiens 
resultaten verkregen zijn in ’texperiment met een Zweedschen Oeno- 
thera-stam, dien hij als Lamarckiana beschouwt, echter in enkele 
punten afwijkt van den stam van DE Vries, voornamelijk door de 
roodnervigheid der bladeren. In meerdere opzichten zijn zeer 
mooie verhandelingen te noemen. Beiangwekkend is hier het volgende: 
Gedurende meerdere generaties werden verschillende stammen 
door zelfbevruchting voortgekweekt en het bleek hem daarbij, dat 
ze verschillend muteerend vermogen bezaten: dat ze, m. a. w., 
hoewel phaenotypisch gelijk, genotypisch verschillend waren en 
dus niet bewezen kon worden, dat de mutanten zulks waren in den 
zin van DE Vries. HERIBERT NILSSON beschouwt ze als splitsings- 
producten van een zeer gecompliceerden bastaard — als combinaties 
