138 KOOIMAN, OVERZICHT OVER ENKELE OENOTHERA-PROBLEMEN. 
van Mendelsche factoren. Speciale aandacht vestigt hij daarbij op 
de gedraging van het kenmerk voor roode kleur der bladnerven. 
Er zijn namelijk geen planten, die constant zijn voor dit kenmerk. 
Overigens gedraagt elke roodnervige Lamarckiana zich als mono: 
hybride voor dit kenmerk, splitst in 2 roodnervig : 1 witnervig. 
Een feit, dat straks bij de bespreking van RENNER Ss onderzoekingen 
van groote waarde zal blijken te zijn is, dat de homozygoten voor 
den roodnerf factor blijken onbestaanbaar te zijn Verder wees H.N. 
er op, dat binnen zijn Lam. t.o. v. andere kenmerken erfelijke ver- 
schillen vallen op te merken b.v. in hoogte en aantal stempels. 
Tevens merkte hij op, dat het kenmerk der roodnervigheid ook met 
grooter vruchtlengte gepaard gaat en verder invloed uitoefent op 
de lengte der internodiën en de bladbreedte: dat er, in ’t kort, dus 
een correlatieve variatie is, gelijk aan die, welke de mutatie ken- 
merkt, binnen de stamsoort. Al deze feiten doen hem nog heden 
gelooven in de mogelijkheid, eenmaal de mutanten mendelistisch als 
splitsingsproducten te verklaren terwijldaartegenover De VRIES (29) 
slechts ontkent, dat H. N. met O. Lam. heeft gewerkt. 
Moeten we dus in zekeren zin betreuren, dat HERIBERT NILSSON 
niet beter gelegenheid had, met het gewenschte materiaal van De 
VRIES te werken, zijn gegevens blijven een groote waarde behouden, 
in zoover als al zijn betoogen en waarnemingen toch gelden voor 
een muteerende Oenothera. 
Tot dusverre hebben we in ’t algemeen het gedrag van O. Lam. 
bij zelfbestuiving nagegaan en daaraan eenige beschouwingen over 
mutatie en de kritiek op theorie en materiaal vastgeknoopt. 
Ingewikkelder wordt het, wanneer men daarbij overgaat tot de 
beschouwing van bastaardeerings-experimenten. Ook hierbij moeten 
we weer het werk van DE Vries vooropstellen en wel om twee 
redenen: historisch en om de geweldige hoeveelheid materiaal, 
welke door hem is voortgebracht en verwerkt. Op te merken valt, 
dat, volgens zijn voorstellingen, planten op twee wijzen hybriden 
kunnen zijn In de eerste plaats als in Mendelsche bastaarden, waarbij 
een pangeen uit de eene kiemeel zijn partner vindt, bij kruising, - 
in de andere; dientengevolge zouden deze pangenen weer uiteen- 
gaan bij de reductiedeeling en dan het ontstaan van ongelijke gameten 
veroorzaken. In de tweede plaats kan het zijn, dat een pangeen 
geen partner vindt bij de kern-versmelting, waarbij DE VRIES zich 
