ik, 
ee Er = 
KOOIMAN, OVERZICHT OVER ENKELE OENOTHERA-PROBLEMEN. 139 
dan indenkt, dat dit eenzijdig voorkomende pangeen zich door 
deeling vermeerdert en dat elk der kiemcellen bij de eerstvolgende 
gametogenesis toegerust wordt met deze soort pangeen. De bastaard, 
welke De VRIES, in navolging van MAC FARLANE, unisexueel noemt, 
blijft constant. Het is hier de plaats om er nadrukkelijk op te wijzen, 
gelijk ook DE VRIES in zijn Mutations-theorie heeft gedaan, dat een 
bastaard in zijn meeste en als belangrijkst beschouwde kenmerken 
constant kan zijn — varieerend voor andere van minder gewicht, als 
b.v. lengte der bloemkroonbladen. 
Wanneer mutanten van O. Zam. in een kruising worden gebruikt 
blijkt, dat hun nieuw opgetreden eigenschappen zich verschillend 
gedragen. Zoo treedt Mendelsche splitsing misschien alleen bij 
brevistylis-bastaarden op. Mogelijk geldt dit ook voor het nanella 
kenmerk (28), hoewel nanella uit zijn bastaarden in, door omstandig- 
heden, zeer varieerend percentage wordt afgesplitst (27). Daaren- 
tegen zouden bastaarden van progressieve mutanten, waar dus een 
geheel nieuw pangeen het phaenotype der muteerende soort heeft 
veranderd, met de moedersoort constant moeten zijn. Dit is het 
geval bij kruising van O. gigas en Lamarckiana. 
Met dit laatste geval komt de kruising van zeer veel Oenothera’s 
overeen, waarbij dus intermediaire, met het genoemde voorbehoud 
constante, bastaarden worden gevormd. Een samenvatting hiervan 
vinden we uitgebreider dan ergens anders in De Vries’ Gruppen- 
weise Artbildung van 1913 (24). Ze schijnen het meest gewone type 
te vormen. Als voorbeeld diene hier O. biennis X muricata. 
Algemeen is het echter niet en het is juist het ontbreken van op- 
vallende, overeenkomstige verschijnselen, welke het zoo moeilijk 
maken een algemeene oplossing te vinden. 
Er zijn sterk splitsende bastaarden ia kruisingsproeven opge- 
treden en een paar daarvan wil ik even bespreken. B. M. Davis (6) 
verkreeg bij kruising van Oenothera biennis en franciscana twee 
reciprook verschillende bastaarden in de eerste generatie, waaruit 
hij zoo zorgvuldig mogelijk Fo-generaties opkweekte en bevond, 
dat meerdere, scherp gescheiden typen optraden : „In conclusion, 
the results of these studies on hybrids between O. biennis and fran- 
ciscana appear to the writer to give positive evidence of a segre- 
gation of factors in the Fo-generation of a character to be expected 
in Mendelian inheritance”. Koppelingen van elders niet waarge- 
